Het Volk God's, van Armen en Rijken

:480

vereerde den ironischen klavier-meester afgodisch. Ze deed niets anders dan over muziek praten en naar muziek vragen. Ze haatte, en had om beurten het moderne lief. Chopin was azuur en zalig! Chopin's muziek was een seringen-gaarde...

Sieberg antwoordde heel beleefd, toch onmerkbaar-snaaks. Zijn scherpe groene oogen staarden het schelle licht in of bekeken met welwillende hartelijkheid de blonde, elegante freule, die zoo hevig-opwin-dend haar muzikale kennis etaleerde. Sieberg's vrouwelijk-fijne, witte handen trommelden een nerveus maatspel op het damast. De slanke speel-vingers geleken zelfstandige wezentjes.

De adellijke familie Van Wiebergen Te Naeke, was al jaren lang bevriend met Henri en Esther. De freule vond Esther een snoes, een ״allercharmantste" gastvrouw. En ook den gastheer roemde zij uitbundig... Van Uriël, dien droomer, begreep ze niets en Leo leek haar een menschelijke dolk... Van de meisjes repte ze geen woord.

De ontzachlijke avondkroon gloeide als een zon, met zijn Saturnus-ring van lichtzonnetjes er omheen. De hooge muren van den grooten diner-salon met hermelijn-tintig, van purper doorschenen behang be-kleurd, weken wijd en ver terug onder het kruisgevecht van laten avondschijn, electriek en cigaretten-damp. Zilveren, veelarmige kandelabers rankten tusschen geslepen bloemvazen, vervlochten groen, Venetiaansch kristal en wijnkelken, op het blank damast. Droom-goud van kaarsen scheen vaag-waaierend tusschen schel goudblauw van electriek. De bouquetten, zwoel, geurden en ademden zwaar en zoet. Witgehandschoende bedienden, mijdend den parketvloer, liepen sluipzacht op de tapijten en serveerden hors-d'oeuvres. Twee kellners bleven afzonderlijk, voor Champagne, wijn en het vullen van alsoorten ciga-retten-kelken.

De groote balcondeuren stonden open. Zonneglans, onder zwaar-afdempende markiezen, danste door kronenlicht heen en tooverde op muren, kasten en buffetten, een grillig wandmozaïek. Vóór keken de gasten