Het Volk God's, van Armen en Rijken

:479

Bankier De Brakelaar en Jonkheer Hereira stemden volmondig in. De Jonkheer uitte zich verrukt over het spel van Sieberg. Hij sprak plots met schitteroogen, geestdriftig, uit de donkerte van zijn Portugeesch-geel gezicht... Dat was nu eens een Hollander, met even groot talent als roemrijkste buitenlanders.

Emiel Goosens schudde bedenkelijk-zwaarmoedig het gemillimeterde haar-hoofd en leegde toen met één glas-opzwaai, zijn madeira, alsof hij een borrel verzwolg. Waar bleef Milhaud, waar Hindemith en Ra vel?

Onder woeste nek-bewegingen plots, stootte hij eenige maten ״Petrouchka" er uit, terwijl zijn stem brak, scheurde en jammerde.

Mr. Mills wilde juist zijn Bolsje aan de lippen brengen, en Guillaume wenschte zich weer in zijn twaalfvoetsjol, alléén op de Plassen, tusschen het ruischelende riet en den wolkenhemel. Het fatje Georges Lindeman zag Mr. Leo op hem aanstevenen. Hij was als de dood voor zijn zuren neef, en snel op zijn iele beentjes, dook hij weg.

III.

Boven saamgeschakelde diner-tafels gloeiden en fonkelden afgedekte lampen een matte lichtzee over wijnglazen, kristallen schalen en het gecraqueleerde verglaassel van de Fransch-porceleinen Limoges-serviezen uit. Er hing om alle massieve zetels, een zweving van weeken rozengeur. Door heel de zaal bruiste een roezemoezige wirwar van gedempte of luide gesprekken.

Henri's twee parvenuachtige broers en de rijkge-trouwde zuster met het radio-kapsel, keken verkropt -afgunstig tusschen kaarsen-kandelabers en menu's naar de Amerikaansche gasten, die vlak om Henri en mevrouw Rozenheim waren geschaard.

De groote pianist Sieberg zat schuin tegenover Esther en naast een blonde, jonge freule Van Wiebergen Te Naeke, uit Den Haag. De mondaine freule