Het Volk God's, van Armen en Rijken

:478

De jonge Joodsche musicus, Emiel Goosens, was ganschelijk ver-Strawinskyseerd, in heel zijn aetherisch en snobs-aesthetisch wezen. Hij begeerde met hevige emotie, alleen emotieloos pianowerk te hooren van den onvergelijkelijken Igor. Hij walgde van zoogenaamde innerlijke muziek. Hij walgde zelfs lichtelijk, van de Hammerklavier-sonate. Hij barstte los over atonale en polytonale systemen en over loonvorming, legato» bogen, nieuwe melodiek en harmoniek,... naar wie maar hooren wilde. Hij dampte met een dikke cigaret, Arnold Schönbera, en met twee zware sigaren, Mahler en Debussy weg. En Honegger, met zijn dyanaphanen-quartet wankelde mee in den rook. Deze heeren bleken halsstarrig-verkapte gemoedsmenschen, die nog aan muziekwetten gehoorzaamden. Het oude gezag moest verzwakt, ondermijnd, uitgeroeid. Zelfs Scriabin, met zijn hang naar mystiek, pleegde bedrog in zijn diato-niek... Het was alles warrelende stof na ״Le sacre du printemps", na ״Petrouchka" van. Igor!... Ojakkie, al die hunkerende zieielingen, die weemoed... hoe klef en hoe ontbonden in hun eigen bedrevenheid!... Zelfs Arthur ging over den kop met zijn ultra-modern gedoe...

Jonas Fontein stond naast zijn mageren zoon Siegfried, Goosens verbluft aan te gapen. De juwelier keek om beurten naar de bloem in Goosens' knoopsgat, naar zijn kunstmatigen kalen knikker en den breed-bewegelijken mond, die de gasten verdoofde over Strawinsky's grootheid en alle pathos striemde. Per ongeluk speekselde, in het vuur van een peroratie, de Joodsche extremist wat spetseltjes naar Fontein's gezicht...

— Warach tereschrot...... houw-uw-stand-op......

piegem... de regenmaker!...

En snel zich omkeerend, veegde Jonas zich proestend het éven-bespatte gelaat af.

Uriël stelde den lokkenloozen musicus, met lichtironische stem gerust. Hij kénde Sieberg! Hij speelde ouden en modernen. En alles met even groote liefde, ook het emotielooze pianowerk, wanneer het ,,echt" emotieloos bleek...

Piegem: dwaas.