Het Volk God's, van Armen en Rijken

:477

Mill's gelaat was soms als door zon beglansd, zoo licht en opgewekt kon hij kijken. De godsdienstig-puriteinsche Clifford bralde duister, zoodra hij sprak; de Christelijk-menschelijke Mills dacht...

Voor Rozenheim bestond er geen schranderder, inzichtelijker zakenman, met zóó geraffineerde men-schenkennis. Mills voorzag en begreep alles en voerde ook zijn orders uit met een overbluffende rust. Gulzig-weelderige Clifford beval en eischte barsch; Mills vroeg weinig en ontving veel...

Er bleef in de feestvertrekken een stemmengeroezemoes, soms luid gepraat en gelach klinken.

Mevrouw Rozenheim, tusschen een groepje dames en heeren, mengde zich in een schalksche conversatie. Met zachten humor gedacht ze al de deugden der jarige en gedecoreerde mannen. In haar oogen lichtte nu weer het vreemde vuur, als goudgloed op een alhambra-vaas. Niemand liet haar los. Alle gasten wilden iets van haar vernemen...

Tot verrassing der aanwezigen deelde zij toen onverwachts mee, dat de groote Hollandsche pianist Sieberg zou komen dineeren.

Mr. Mills spitste de ooren en Maggie sprong uitgelaten op. Dat had ״Moes" voor haar ook verborgen gehouden... En die marpaud Uriël óók!...

— Sieberg... heerlijk, heerlijk!

Als een vogelgorgeltje zong haar stem.

Of Sieberg spelen zal, werd gevraagd? Misschien; wanneer hij er zelf lust in heeft.

Een jong, Joodsch, modern musicus, Emiel Goosens, met sproetenbrand in het flets-blanke gezicht, het hoofdhaar gemillimeterd uit protest tegen oude „haartisten", vroeg mevrouw Rozenheim onder hevige, schier dreigende belangstelling, of Sieberg vanavond ook van „jongeren" iets „ten aehoore" zou brengen? Het tintelende madeira-glas trilde in zijn fletse hand, van ontroering... De geest des tijds immers, gistte alleen uit dit werk...

Esther glimlachte.

— Vraagt u liever, mijnheer Goosens, óf hij speelt!...

Marpaud: (Fransch argot): een lompe kinkel.