Het Volk God's, van Armen en Rijken

:470

Kwelling, onrust, brandende argwaan kwamen opnieuw in Henri boven.

Eg, in haar ijl-fladderend jurkje, stormde op Van Beem af. Ze had weer haar kinderlijk waas, haar bedeesde sluiering... de robbedoes!

— Mijnheer Van Beem, ik mag met uw vrouw meereizen! Denderend... knal... 'n soeslap voor Caro... Ze heeft mij gisteren getelefoneerd!

— Zoo-zoo, kleintje...

Inéén bruusk, opstandig, waas aan flarden...

— Kleintje?... Puh... ik ben bijna zoo lang als u!...

Van Beem voelde zich door haar erregung-toon even

heelemaal overbluft. Hemeltje! Iets voor zijn vrouw, om zoo een brutaal antwoord van kinderen te dulden. Die liet ze door het oog van een naald kruipen, als het moest. Hij bedoelde immers geen ,,lengte" met ,,kleintje", alleen jeugd...

— Maar Eg, meidlief... ik bedoel... pas zeventien!

— Nou, óók 'n bak!... Neemt u mij dan kwalijk, dat ik pas zeventien ben?...

— God zegen je meid!... viel Van Beem vergoei-lijkend bij.

Een hevige droogte schroeide hem de keel uit.

Toen draaide Eg weer argeloos-lief bij:

— Guns... u lijkt sprekend op Maurice Chevalier... gèk-leuk!... Alleen is hij misschien 'n korreltje knapper en slanker... en hij lacht veel leuker... o, knal! Hebt u hem gezien? Hoe vindt u hem? Reuze, reuze, niet?... Hè, was ik maar 'n échte operette-koningin!... Ook 'n bonk!... Och, mijnheer Van Beem, ik wou wel alles, alles, ziet u, alles van hem weten!... Knal!... Denderend!...

Esther schoot toe, om Eg's extase tactvol, beminlijk te temperen en Bernard van Beem van haar lastige vrager ij te bevrijden.

Snibbig stootte Eg terug:

— Och Ma, laat me!... Wat kunnen mij de menschen schelen?... Ik hou óók wel de slanke lijn, zonder me te

ergeren!...... Ik hoef toch niet te stappen als een

giraffe!...

Maggie, in bescheidener bui en jaloersch op zooveel