Het Volk God's, van Armen en Rijken

:471

bitse brutaliteit, viel bedillend in. Eg een giraffe? Ze leek meer op een trapgans!...

— Kind, hou je fatsoen!

— Zeker van joü te leeren!

— Stil!

Eg, het nekje óp, krulde hoonend de fijne lipjes...

— Die is ook vies-bij!... Daverend!

— Je zwijgt, als moeder het zegt!

— Om te brullen!... Kan me geen bliksem bomm*!...

Nijdig woelde Eg het gezelschap uit. Ze botste, bij

de hall, eerst tegen Jonkheer Hereira op, dien ze straal negeerde. Bah... wat een klos van een kerel!... Allerluizigst!... Bah!... Ze zou zich door Maggie niet laten ringelooren!...

Toen klampte haar mevrouw Evaline Fontein aan, die ze verafschuwde om haar ellendige, nijpende provinciaalsche ״ennetjes" achter alle woorden. Vond ze oer-stom! Begreep ze geen klap van!

Plots schoot ze op Uriël af, in zacht gesprek met den jongen Franschman Guillaume Régnier. Ze vergat ineen al haar woede, keek onthutst naar Régnier's zwart-vrouwelijke haardracht en in vlug Fransch snaterde ze oolijk, rap:

— Hé sciffeur, haha... of jolletjesman... met jou ga ik mee, hè... lol maken!... Zeg, jolletjesman... hoe vindt je Greta Garbo? Geen chérie?... Geen dot, geen snoezepoes?... Daverend, reuze!... Klef-mooi!...

Toen holde ze naar boven, om haar kapsel voor den vijfden keer te veranderen. Vond ze oer!... Bah!... die Maggie... heb je ooit!... Nou, ze kon voor haar part doodwaaie!...

Eg stond altijd en overal voor den spiegel. Het scheen een ziekte... Ze was doodsbang dat ze er anders uitzag dan ze uitzag. Dat kwelde haar ijdel-heidje. Ze wou zich telkens ervan overtuigen, of ze was zooals ze was; zooals zij zichzelf goéd vond!

Jonas Fontein, druk in gesprek met den Antwerp-schen juwelier Borremans, schold onparlementair op De Beers, op hun alles-verdringende macht. Omdat troonopvolger Siegfried, in Londen, de vorige week één oogenblik geaarzeld had, zich ,,goed" in de handen