Het Volk God's, van Armen en Rijken

:469

Hij zou toch eens Lindeman, die soms maanden lang, ook nu weer in Parijs vertoefde, er over aanspreken.

Er jubelden weer gelach en stemmen om hem heen. Hij boog steeds en drukte vele handen. Lintje, ja?... Prachtig! Wat een eer! Ja, ja!...... Wat een onderscheiding!... Verjaardag?... Al zóó oud!... Ach, niet te gelóóven... Gut, hij leek een goede veertiger... Dank... dank...

Henri boog hoofsch, glimlachte beminlijk; charmeur.

Het viel Esther op, hoeveel haar man nü nog geleek op den jongen Henri, toen hij voor Durant en Co. haar vader kwam spreken. Zijn mooi blauwzwart haar scheen alleen aan de slapen een tikje gegrijsd. Er vonkten weer lichtstippeltjes in. Hij was nog even slank, lenig en zelfbewust als eertijds, toen hij tooneelstukjes schreef voor verliefde harties. Altijd nog onberispelijk-correct, galant, sierlijk, noffelijk en gul, altijd nog de gentiluomo, naar het model van Ludovico da Canossa... En zijn fijn-geschoren, blank gezicht geleek...

Plots schoot het als een vlam weer door Esther heen... Judith!... Sprekend Tudith!...

Henri ook keek naar Estner. Hij schrok. Ze was stil, veel stiller dan anders. Och, louter inbeelding!

Henri doolde tusschen de gasten. Hij zag en hoorde niets dan vroolijke stemmen. Vlag in top! Hij ademde,

dreef in een wolk van geluk...... Een filigrainglas,

belicht, flikkerde hem blind...... Alleen Robert van

Nienhuizen... Zooals dié kerel onverschillig-diplomatiek omging met zijn beste klanten. Vooral met de Amerikanen. Henri stond opnieuw versteld van de gretigheid waarmee zijn geduchte en schranderste handelsvrienden zich door dezen man overrompelend lieten ״leiden". Dat hij ook Léo niet tot zijn dienst had, in plaats van Robert! Alles, alles wist de procuratiehouder, van zijn zakengeheimen. Hij had zichzelf in dit opzicht lamgeslagen... Kon hij maar door dat ondoorgrondelijke karakter heenboren. Nu was hij mikpunt! De spanning klemde weer...