Het Volk God's, van Armen en Rijken

:468

hardvochtige, steenachtig-trotsche, Joodsche Amerikaan gebleven. Ook nu, als millioenair; lastig, brand-dend-wantrouwend en altijd veel méér verlangend dan hem toekwam. Robert van Nienhuizen verachtte den Duitsch-Amerikaanschen Jood, met arooter branie dan Rockefeller, in stilte. Hij haatte dit Winston-Churchill-bakkes.

De eersteklas-ruw-makelaar Sluyzer, klampte juwelier Van Beem direct aan. Liet Van Beem toch nog drie dagen in de week werken, midden in de crisis, om den boel drijvende te houden?... Waarom ging Van Beem niet liever naar het Zuiden lekker zijn sigaartje rooken; gezellig kletsen met byoutier's in Nice?... Er was toch niets als louter verlies!

Sluyzer had veel port gedronken. Zijn mistroostig hoofd zwol paars bij de aderen en glom zweeteria. De jool van hooge vrouwenstemmen, de ragfijne, lcorte jurkjes, de lage halzen van de meisjes, de bloot-doorschijnende beenen, de zoete radio-muziek en het feestelijke bloem-geuren bedwelmden he:m lichtelijk. Hij voelde een dans in zijn oude, heete beenen kriebelen.

Van Beem sloeg bruusk, toch vriendelijk af. Op een feestavond géén zaken-gezanik alsjeblieft!...

Henri zelf sprak nauwelijks over zijn hooge ridderorde; droég ze niet eens. Leo zou zijn ״ijdelheid" met té scherpe ironie hekelen. Dat spotten van Leo kón Henri niet dulden, in dezen woeligen feestkring. Vooral niet, in tegenwoordigheid van Van Nienhuizen, wanneer Leo, zooals straks, sarcastisch-declamatorisch opzwol:

— Aan de stroomen van Babyion ruischen harpen en riet!... van wiedewiedewiet!...

Inéén ontdekte Henri hoe vreemd zijn zuster het haar droeg. Radio-kapsel? Wist haar man er van?... Echt Duitsch. Goed voor opgedirkte dienstmeisjes met onbevredigde Carnaval-instincten. Hemel, hoe be-schroomd-keurend en steelsgewijze keek Esther naar Annie. Bleef ze dan altijd de costuumnaaister uit den zorgelijken meisjestijd, van de Nieuwe Heerengracht? Bah, waarom droeg ze toch zulke krijscherige kleuren?