Het Volk God's, van Armen en Rijken

:467

Eerst wenschte hij Esther van harte geluk en toen, ontroerd, Henri:

— Jaardag met een ridderorde!... Het is nog véél te weinig voor jouw verdiensten en talenten!...

— Een jaardag nóg te weinig in het jaar?... Qua talis,... viel Leo nuchter in.

Henri lachte een beetje trotsch-verlegen en boog hoofsch naar Van Beem.

Maar de Amerikaansche Jood, Herbert Payne, van oorsprong Duitscher, stemde gretig in met de woorden van den machtigen juwelier Van Beem.

Leo beloerde sarcastisch vader's gesmoorde ijdelheid. Zoon's pervers spotgezicht vertrok ironisch. Ook het genepen trotsche mondje van mooie Mama, beloerde Leo vinnig. Wat pronkte Papa weer met het parelhoentje Esther. Narcisme... alles weer gericht op eigen Zijntjes... Mr. Leo genoot van de koele, gevoel-looze stemming tegenover zijn ouders. In verguizing groeide zijn geestkracht. Hij verminkte zoo graag al die kleverighedens en zwam!...

Van Beem, in trillende vriendelijkheid, verontschuldigde in allen eenvoud, zijn vrouw. Ze was niet goed; tobben met de maag! En ze liet aan tafel haar kinderen nooit alleen.

Bernard, in volle lengte, fier opgericht, bijna zoo lang als Henri, straalde van voldoening dat hij dat zoo-maar zeggen kon van zijn egaa Celine. De hel-vroolijke, lichtblauwe kinderoogen blonken klaar. In alle kringen bleef Van Beem de spontane, aanlokkelijke, groote man, die van zijn geweldigen invloed en macht nauwelijks gebruik scheen te maken.

Henri, vol beminlijke aandacht, begreep; beaamde.

De Amerikaansch-Duitsche, Joden-gentleman Herbert Payne stemde heel gretig in.

Henri was vaak de bankier van zijn klanten. Ook van Payne. Alle groote firma's, allereerste huizen, hadden reeds jaren Rozenheim als commissionnair gekozen. Ook hij. Maar niemand vermoedde, uit welke finantieele knoeierijen Henri hem vóór zijn triumph, particulier qered had. Daarom stemde Payne in, met alles wat Rozenheim beweerde. Hij was de sluwe.