Het Volk God's, van Armen en Rijken

:466

— Tauber zingt... Tauber!... Leg jij niet te hannessen... Wies...

Een bedwelmend-hartstochtelijke en melancholieke zangstem klonk op, onder een soort van droeven jubel, tusschen het langzaam-stillend stemmengeraas.

Uriël bleef den jongen Franschman Régnier kalm bekijken. Zonderling, die zachte zeemansoogen, zoo droomrig starend. Er was nu heelemaal niéts Parijs-achtig-wufts of Zuidelijk-donkers aan dien Franschman te bekennen, al droeg hij wat vrouwelijk kapsel.

Uriël voelde het zeil- of roeigenot in de eenzaamheid, precies als Guillaume Régnier. Een feest van stilte; een natuur-verrukking, zonder zelfkwellingen.

Het fatje Georges Lindeman stond plots naast Uriël. Van zijn modieus smocking-lapelkraagje vloog een zonne-torretje op en schoot toen als een goud straaltje de lucht in. Gelijk een krul-cijfer sprong het fatje met lenige beentjes in het stemmengeroes en geharrewar, als door een kabbalistischen driehoek. Hij riekte naar jasmijn. Leo beweerde,... überhaupt naar het abattoirbij-regen... Hij kauwde koekjes. Geaffecteerd klonk zijn schriel stemmetje. In vleiend behagen hoorde hij zich spreken... Voelde Uriël iets voor het ״nationale vers" van de moderne dichters? Vanavond zou een leidsman over hen vonnissen voor de microfoon...

Uriël, verrast, glimlachte. Hij hóórde al het vlaggen-geklapper van het chauvinistische woord en het rechtlijnige denken van dit snobske.

Hee,... ״deed" deze mislukte dandy, dit onverschrokken en koddig na-kornet je-bij-het-garde-regiment van Beau Brummel, óók al aan literatuur?.. Rustig weerde Uriël af:

— Ik ben een doodonschuldig, tam studentje, Georges,... ik heb geen ambities. Ik heb alleen maar een leeren schooltasch met studieboeken...

Georges bestaarde zijn spiegelende lakschoenen en droop geërgerd af. Hier was geen gedachte-wrijving mogelijk.

Juwelier Bernard van Beem, de sociale weldoener, kwam in. Een zacht gedruisch opende zich voor hem.