Het Volk God's, van Armen en Rijken

:465

zijn schuit kénde. Die droomerige jongen hield van de droomerige stilte en van het éven hachelijke avontuur, van harden wind, zwaar water of van een dreigende aanvaring.

Maggie's oogen staarden verstild na. Ze kreeg weer haar stemming van inkeer en bezonnen teederheid; van knaag-verlangen, van heimwee naar het kuische, zuivere leven. Ze verafschuwde dan zelf haar uitdagenden genotzucht, haar nukkige en bandelooze buien van dolle uitgelatenheid; al haar La-Belle-Otéro-achtige impulsen en neigingen, waarin ze soms tweemaal op één dag naar een waarzegster liep. Want Maggie wist van zichzelve dat ze toch, diep van binnen, naar het goede hunkerde; dat al haar woestheid, aan een onbeschaamd, nerveus temperament ontspringend, door een zuiver zielswoord kon worden overwonnen. Alleen gruwde zij van huichelarij en valsche conventie. Ze wou haar jeugd niet bedorven zien door preutschen angst voor zonde, berouw en sentimenteele aanstellerij, vader had gelijk, nooit zou ze toelaten dat er met haar iets gebeurde, wat ze zelve niet wilde! Ze verafschuwde de zinnelijke verteede-ring, de volupteit-romantiek van minnaar-mannen. Al was ze verzot op dansen, op het Russische dansen vooral, in de Parijsche Boïtes-de-nuit, en op allerlei maatschappelijke onbehoorlijkheden. Toch bleef ze nuchter, met het geërfde rekenverstand van haar vader.

In deze zachtere stemmingen voelde ze haar eigen opstandigheid en lichtzinnigheid, als iets weerzinwekkends, dat tuchtiging behoefde. Want ook zij haakte, — al verborg ze dat hunkeren diep, diep, als een schaamtelijk geheim, — naar een groot en rein liefdesgeluk... Jaap, haar blonde Jaap, die goeierd, die lieverd, dat was een sciffeur!... O, die ellendeling, die haar missen kon!...

Plotseling, wild haar verdriet, haar roes, haar bedwelming wegtrappend, schakelde ze, onder een hinnikend lachje, de radio in. Ze kreet naar de meisjes, de nichtjes, de studentjes en vriendinnen, woest-verrukt:

Van armen en rijken 30