Het Volk God's, van Armen en Rijken

:464

En ze herinnerde, onder schatergelach van meisjes en jongens, aan zijn omkieperen in een sciff. Mr. Leo in een sciff, zonder partner, zonder stuurman, en baan-houder, alléén... stel je voor!

— En balanshouder alléén,... vulde Caro aan, terwijl ze haar mondje guitig saamtrok,... nee oer, oer!

Maggie hinnikte...

— Ala!...... De stunteligste, die het moeilijkste

kiest!

— Guillaume, ... gierde Eg,... ze zéggen dat jij ook

een echte snoekvanger bent...... 'n blokbeest...... 'n

heele piet!...

— Nee... een hoos-schepper!... verbeterde Caro.

Al de meisjes barstten los...

— Je armen zijn te kort, sciffeur,... plaagde Wies Rozenheim, terwijl haar groote oogen vochtig staarden.

Maar de ingetoomde, fijn-gekapte Franschman, overrompeld en bespot door tientallen vinnige tongen, hield kitteloorig vol, nu hij ook Leo's infame aftakeling had vernomen... dat hij niet alléén pleizier-roeier was, maar ook voor wedstrijd zich deugdelijk trainde en in Frankrijk meer dan eens voor ,,slag" was gekozen, in een achtriems-giek en voor boegroeien, al was hij iets te klein en niet zwaar. Hij mocht zelfs een poosje lés geven. Maar hier, in Holland, de zeldzame keeren dat hij er was, had hij gezeild. Eenige malen op de Zuiderzee, op het „Gagermeer" en „inoubliable", op de Loosduinsche plassen. Dat zou hij nooit vergeten. Uren, zoo goed als alleen in de ruimte, tus-schen suizende en ruischende eenzaamheid van wiegelend oeverriet; tusschen wijd-stralenden hemel en water; tusschen azuur en golven. Verrukkelijk... op een bries, en dan het kreunen hooren van de bamboera, tusschen zeil-wapperingen. Heerlijk, het manoeuvreeren aan lij...

Maggie werd stil door Régnier's verloren, geheel afwezigen toon, al besefte ze dadelijk dat hij geen Ooms, geen Eyken, geen Gunther, dat hij geen all-round waterrot was. Maar mede, dat Guillaume, een eenzame zeiler, ook een goed roeier moest wezen, die