Het Volk God's, van Armen en Rijken

:463

lachte in zichzelf, om eigen ondervraag-blague en machts-vertoon. Maar hij overblufte den Franschman door zijn plaagzuchtige, autoritaire houding. Wijl hij wist dat Régnier, in Frankrijk, in aristocratische en hoogere kringen verkeerde.

— Ik heb spierkracht,... verklaarde de opgepoetste jongen naïef, met een schuw glimlachje naar Mr. Aboab Osorio, die nieuwsgierig te luisteren stond,

Leo sloeg af:

— Geeft niets... kan je slag toch kort en stuntelig blijven. Ik moet je zélf zien inpikken! Doe je dat goed?... Ik hoor je dol altijd zoo gek knarsen...

Maggie voelde den critischen bluf van Leo. Ze wist, dat haar broer als race-roeier volslagen ongeschikt was gebleken. Leo׳, meester-in-de-rechtsaeleerdheid. verfijneling en kunstkenner, had geen ge duld, en behalve voor tennis, geen liefde voor de sport, geen overgave. Mr. Leo kon zichzelf nooit één oogenblik wegcijferen. Hij was er dadelijk, heelemaal, met al zijn hooghartige ironie, al zijn airtjes, zijn ״ueber kultur" en al zijn vertoon, die Hottentot... Roei-instructeurs kwetste hij met zijn zuurste ironie. En oefenen deed hij nooit. Een amateur-rondzwalker op zomer-klotsgolfjes, een toertjes-roeier-in-wherrie's met

damesgezelschap als natuurschoon....... een vagebond

met verzekerings-polis... méér was hij niet, die branie; al onder de studenten uitgegierd om zijn verwatenheid als ploeggenoot. Zoo oordeelde Maggie. Zij mócht spotten. Voor haar was wherrie-roeien al lang niets meer. Zij roeide voortreffelijk in gladde sculls en over haar stijl klonk onder de roei-instructeurs, één bewonderende roep. Ze minachtte Leo... salon-dynamiteur!

— Hoor dat vermolmde hieleplankje... Praat over horizontalen slag en laag, snel scheren, en kan nog niet eens fatsoenlijk een riemblad keeren en de polsen op tijd draaien...

Leo tongklakte tartend.

Maggie schimpte, het nekje fier óp:

— Etre!... Blijf bij je overnaadsche... eeuwige beginneling... en zoek de ״manifestaties" van je evenwicht niet in een salon!