Het Volk God's, van Armen en Rijken

:461

regelrecht op Mr. Leuvenhave af, een beroemd advocaat.

— De fleemkous... die geinslokker zet mijn daar ja

in de kou!...... Een tot-berstens-toe-léége kerel.....

Noh!... pruttelde Jonas, hem verbluft nastarend.

Een kellner diende sigaren rond. Jonas weerde af.

— Wat binne dat voor voetzoekers, zwart as 'n lont?... Ik mot niet!

Plots begon hij in zijn eentje te gieren, dat allen omkeken. Toen vertelde Jonas, zichzelf op de knieën slaand:

— Stelle jullie je voor... loopt daar gistere Sem Achsteribbe, die verstrooide bakvulliskooper, in de Kerkstraat... Daar kompt hij op straat iemand tege die hem de weg vraagt... Vraagt die man: weet u ook, meneer, waar Plan Wes ligt?... Plan Wes?... zegt Achsteribbe... waasjviel... in Zuid geloof ik!...

Ecj, óverlevendig, toch teeder tegenover haar vader, en Caro, even een smachttrekje om den mond, hielpen sherry en port schenken; namen flegmatisch, kellners en bediensters rondbreng-werk uit de handen. Ze hadden er inéén onstuimig veel pleizier in. Maar toen er over talkies, dansen, paardrijden, over Granowski en Elsenstein en Tauber; over roeien, zeilen en watersport werd uitgepakt, lieten zij weer even-plotseling den boel in den steek. De vrouwelijke Rozenheim'pjes roeiden veel; zwommen en tennisten. Vooral Maggie was een roeikracht.

Esther had hun gril al lang voorzien en er op gerekend met het half-in-de-war-gestuurd bedien-perso-neel.

Maggie viel naar den zoon van een schatrijk Fransch-Joodsch diamant-koopman, Guillaume Rég-nier, een weinig verwijfd gekapt, havenend en schamper uit:

— Wat?...... Wou jij in een wedstrijd uitkomen?

Zut alors... faire de la mousse!... Ben je niet genoeg voor uitgebalanceerd!... Ze kraken je nek!...

Franschman's oogen lachten ironisch.

Geïrriteerde Maggie voelde zich weer geobcedeerd:

— Jij begrijpt de Engelsche stijl niet... ben je te veel

Geinslokker: grappenmaker.