Het Volk God's, van Armen en Rijken

:460

staarden gróót en vochtig open. Het teeder-heftige mondje prevelde vriendelijke woordjes.

Jonas generfde kop, keek gebluft naar den mooien, fijn-gebogen neus en naar het platgetrokken kapsel. Gein... Wiesie... Wiesie van Aroon, ook zijn malaisemakelaar... Groote gein, geregeld Cléo de Mérode... la vie galante... hoe hiette ze toch weer?... Maar het aanstootelijkst vond Jonas toch de narrisje-chic van Georges Lindeman, den zoon van Henri's zuster, die dame mit die mesjoggene krul om haar eene oor!...

Hij lachte het fatje faliekant uit.

Eg schold hem engerd en saaie kwal!

Jonas gierde en spotte:

■— Meneer Rozeheim... waarom houw u er geen keros van goud op na? Aardig opzien zal dat bare!... Bijaldien dat u aanzienlijk genogt bin! Uw das is duurder as mijn smocking... werachtig... ik heb 'n mooi vergezicht op u!... Uw broek is prachtig... wat 'n snitsell... Maar hij zal slijte in 'n gewone auto!...

De jongen kleurde hevig en druilde weg. In zijn lakschoenen spiegelden ribbelend, parketvloer en hang-tapijten.

Ook de Amerikaansche koopman Edith Calver, •— bekend én om zijn kennis van Christian Science én om zijn afgodisch vereeren van koning Edison de Eerste, — hij noemde ook techniek, mysterie, — werd door Jonas tierig aangehaakt. De zaken! De zaken!... Het was me een zooi in Amerika... 't regende pleites!...

— Wel!!... weerde met bitterheid Mister Calver af... niet alleen in Amerika!...

Hij vond de heele wereld zwaar-in-den-knoop en

eigenlijk een groote smeltkroes. Overal suspense......

Alles was payer en monnaie de singe!...

— Gelijk heb u... tegeswoordig brandt je overal je gat an!...

— I see!... mompelde Mr. Calver en stootte zijn hoornen bril driftig en vaster den dik-vleezigen neus op.

Het gesprek met Fontein beviel den Amerikaan niet. Er zat geen ״punch" in... Hoog richtte hij zich op en kuchte hevig. Toen loosde hij Jonas Fontein en ging

Narrisje chic: malle opschik. — Pleites: faillissementen.