Het Volk God's, van Armen en Rijken

:459

hoofdjes!... Had hij gehoord!... Skorum?... Ja, hij durfde daar zoo een beeld van een meisie op haar naakt boezempie te kijken! Ze was geregeld Lucie de Lammermoor...

— Edga-a-ard! O sjiel... fatal amores!... Eteins... toi dans nos coeurs!...

Gein... die makelaar Van Cleef met zijn dwergvrouwtje... Heel-Watt en Half-Watt en same nóg niks!... Nou,... toch besjoeche?...

Toch heerlijk, dat die valsche boef Moro niet kon verschijnen, aie pleekiez! Moro's gierenbakkes zou hij, althans vanavond, niet te zien krijgen. Jonas had gehoord van Siegfried, dat Moro op een allergemeenste manier Henri er had willen laten inloopen met een heel groote partij derde piqué's! Dat donzen hartje! Het zou een ramp voor Henri geweest zijn. Siegfried was achter zijn sluwe kuiperijen gekomen en had ze dadelijk verijdeld en gesmoord. Èen prachtdaad van zijn Siegfried, van zijn eigen kostelijken jongen, al was hij bleek als de melkboer...

Jonas verkneuterde zich om alles. Hij bemoeide zich indringerig met ieder gebeuren. Hij werd door Maggie luimig voorgesteld, eerst aan een paal-langen, prach-tig-gekleeden heer, Darentel, majoor bij de ,,Caf".

Jonas schrok, stotterde en keek schalks-ironisch, verbouwereerd óp naar den mageren reus...

— Oók geen verknipte knaap!... stotterde Jonas... Wa... wa voor Caf?...

Maggie's lachje hinnikte...

— Bij de Cavalerie.

En met een arm onder zijn arm en een hoogen zwaai van haar rokje om de mooie dans-beentjes, wendde ze zich snel om en sleepte Darentel, majoor-bij-de-Caf, mee naar de bruisende jeugd.

Héél galant die caf-meneer, waarachtereschrot!... Maar ja, laat Maggie maar oppassen... van galanterie verviel je altijd in kramerij!...

Toen drentelde Wiesje Rozenheim, een dochter van makelaar Aaron Rozenheim, Henri's broer, op hem aan. Wiesje geleek een gemoderniseerde Belle Ferro-nière. Haar zéér stille ernst-oogen, serenade-oogen,

Skorum: leugen. — Besjoeche®.: verliefd. — Pleekiez: ellendeling.