Het Volk God's, van Armen en Rijken

:458

feliciteeren... U begrijpt... de hooge ridderorde en de ״verjaring".

— Mazzel en brooge...

— Alles goeds!

— Omein wie omein!...

Feestelijk gonsde het rond den gastheer.

Henri drukte allen hartelijk de hand, den kleinste, den geringste, den rijkste, en wenkte den Ober, die wreed-kalm naderde met ververschingen.

Statige korven bloemen geurden zwoel en sidderend in de vroeg-zomerwarmte en een zoete roke uit de rozen tuin-veranda steeg op.

Na een poos kreeg Henri het kwellend-benauwd; wilde hij naar de beneden-zaal. Maar Eist her knikte hem toe...

— Nog één oogenblik, man.

Jonas Fontein bewoog zich al luidruchtiger, vroo-lijker; dronk port en snoepte haperend, lekkere kleinigheidjes. Hij had veel „praats", zoolang Siegfried nog niet verscheen. Was dié er dan bond hij in; zag hij weer de koperen weegschaaltjes, de stroeve orde van de sorteertafels. Maar wéé-zijn-gebeente, als de jongen hem hiér wagen zou te beleedigen of op de vingers te tikken, hier, in het openbaar! Dan ontknalde hij als de oude razende heethoofd, door geen drie familieleden te houden. Maar nou,... hij bleef best geluimd, strooide grappen over kellners en bedieners uit; bedieners, die je niet tusschen de gerokte meneeren uit elkaar kon houden, als ze

geen servet onder den arm knelden......Niet pour

le chat!...... Hij kakelde over „alterwetschje"

Amerikanen, met wie hij zoo heerlijk-royaal Engelsch-en Amerikaansch-Jiddisch door elkaar kon sjmoezen. Hij kraakte van den lach om dien praatsmaker van een juwelier Raap, die met zijn stekelvarkenskop, telkens en telkens zijn bril kwijt was en die scheen te moeten zién om iets te kunnen zéggen. Ja, ja, Jonas was best geluimd. Hij lachte toen hij den langen uitgerolden schlemiel van een Van Cleef, met zijn snippertje van een vrouwtje op Henri af zag beenen. Vlak naast de slanke, lange Caro, met haar halssnoer van doods-

Mazzel en brooge: geluk en zegen. — Omein wie omein: het zij zoo! — Sjmoezen: spreken.