Het Volk God's, van Armen en Rijken

:457

Esther hield veel van de Fontein'tjes. Toch het meest van koelen Siegfried. Dien vond ze on-Joodsch gereserveerd en beheerscht. Die sprak nooit kwaad. Hij was er te trotsch voor...

Of Siegfried kwam, informeerde mevrouw Rozen-heim?

Jonas schraapte luidruchtig de keel, lachte weer, in een beste bui, al hijgde zijn borst beklemd op en neer. Maar dat wou hij voor niemand weten; was niks als een beetje kou!

— Neturelek, mit ze dame... wees u maar gerust, mevrouw Cadillac!... Of dacht u, dat ie eerst nog stiekem vooruit was gaan sjnaggele, omrede ie hier nie genog te bikke krijgt?...

Esther bloosde en keek verlegen rond. Ze verzonk altijd in Jonas' scherts, zonder te kunnen antwoorden.

Leo, de verfijnde, rilde van zulke grove familiariteit. Hij zag weer alléén Fontein's morsige slijpershanden en zijn rimpelgezicht, als van rubber. Binnensmonds mompelde hij:

— Lummel... trottel!... Hypermnesie... iets voor Breuer...

Maar Magaie en Uriël hoorden er dadelijk de goéd-gemeende erkenning in van Henri's en Esther's gastvrijheid, gulheid en overdadigheid.

Robert van Nienhuizen fluisterde Leo iets in. Snel keek die weer naar Henri.

— Vader, ik neem even de kuiten... In vijf minuten terug!... Een maagd met geluwe haren eischt mijn tegenwoordigheid op. Ze ademt als een chrysant! Conjugatie... papa!

Rozenheim glimlachte naar Jonas...

— Die Leo is soms zoo geheimzinnig als Hamlet...

— Wat voor 'n ommelet?...... vroeg Jonas quasi-

onnoozel.

Het werd stampvol en dampig in de heerenzaal. Op zulk een verbijsterende belangstelling had Henri niet gerekend.

Kleine, donkerharige en vlassig-blonde makelaartjes en onbeteekenende koopluitjes kwamen, kop-gebukt, nederig, met ״schmeigel"-stem, meneer Rozenheim

Sjnaggele: eten.