Het Volk God's, van Armen en Rijken

:456

Meppelsch! Ziet 'r zeivers uit, geregeld as 'n opge-wrevene appel... Afijn, niemand ken mensche make van gehakte mangele en rozijne!...

Jonas' pinkring spette licht uit.

Henri boog en weerde, met een kwinkslag op mevrouw Fontein's eigen verschijnen, het compliment af en bracht het over op haar en den spring-levendigen Jonas.

Henri betooverde de gasten met zijn onweerstaanbaar gentleman-charme.

Heel aanzienlijke Joden en Christenen kwamen hem gelukwenschen; bankiers, Kerkeraads-bestuursleden, groot-industrieelen, bedrijfsleiders en makelaars, werkgevers, doctoren en kunstenaars. Niemand vermoedde, in den beminlijken gastheer, zoo hoofsch en joviaal, den dictatorachtigen energie-man, den om-hoog-strevenden individualist, den genialen berekenaar en cijferaar, den durver en doortaster, den ijzeren ridder van het kapitaal, die, schoon als millioenair, in hun oogen verblindend-machtig, zichzelf nooit aan rijkdom-roes overgaf; al leefden Henri en gezin in groote luxe.

Ook Esther werd met overrompelende hartelijkheid, door Jonas en mevrouw Fontein gelukgewenscht. De rechte soort,... die engel van 'n zachtheid van 'n mooie vrouw!... 'n Gesjiewes, net als haar man. En de kinderen óók; al hield Jonas niet erg van die modegekjes en al wist hij, dat Henri idolaat op ze was... zelfs op dien pietschopper van een Leo, dien gemeenen verkwister... Ze moesten zich maar ״maggen uitleven"!

Och, och, wat een weelde overal. De luxe sprong geregeld zóó je oogen in! Hij zou 't maar niet schratten... tonnen, tonnen!... Noh... noh... die Maggie haar mond was net een klaproos... Héb de Schepper dat gewild? 'n Meisje met zükke lippen en zukke geschminkte wangen? Rouge, zeit-ze-vrouw.. Maansjene! Maar goéd dat hij geen dochters had...

Noh, noh...... hij heethoofd. In zijn tijd hadden de

vrouwen rouge van zichzelvers... Och, wat ״in zijn tijd"? De tegenwoordige tijd was ominers ook zijn tijd!......

Gesjiewes: goedhartig wezen. — Maansjene: om 't even.