Het Volk God's, van Armen en Rijken

:455

waren de diamanten sierselen niet meer van haar, doch van ״de zaak". Op het onverwachtst moest ze de bellen uit haar ooren haken, de armbanden van de polsen wringen, het collier van den hals losmorrelen... Een paar maanden later ״bezat" mevrouw Bonnet weer haar bezit; verscheen ze overal in vol ornaat. Dan schitterde ze weer als mangaan, in theaters, bioscopen of op concerten...

Vandaag, op Henri's feest bezat ze haar eigendom, al behoorde het allicht morgen weer ״de zaak"......

II.

De vijfenzeventigjarige Jonas Fontein in glanzend avond-toilet, stapte puffend en hijgend, den openge-zakten mond in een lach, binnen. 2,ijn knobbelige, kale kop glom nat van zweet. Dadelijk stoof hij overstelpend-hartelijk op Henri af en arukte hem kerels-forsch de hand. Diktongig, maar bevend-gemeend en innig klonk het:

— Henri, beste Henri, alles... alles goeds en God zegen je!... Bij de honderdste voorstelling... hale!... Zijn groote, gitten, bewegelijke oogen huilden van koortsige vreugde, terwijl zijn neus onrustig ergens gembergeur snoof; waar hij verzot op was.

Ook mevrouw Fontein, een krasse, zilvergrijsharige oude dame, nog rechtovereind als een plank, feliciteerde Rozenheim bewogen en met warmte in de zachte, lieve stem. Haar lorgnet flikkerde vinnig in het licht.

— Meneer Rozenheim, u lijkt zoo vér van de honderd als ik er dichtbij ben!

Na vijftig Amsterdamsche jaren, was mevrouw Fontein haar geknepen-Geldersche uitspraak nog niet kwijt.

— Onbeschrieje,... viel Jonas er tusschen, terwijl hij de stijve buiging van Van Nienhuizen uit de verte, met een luchtige handwuif ״beantwoordde" en meteen in

stilte opmerkte.....Hé, wat?... De voorzitter van de

Kamer van Koophandel ook hier? Wat 'n kowet allemaal"... Onbeschrieje, zijn vrouw zeit wat in 't hoog-

Kowet: Eer.