Het Volk God's, van Armen en Rijken

:454

Drie piepjonge nichtjes-studenten, Beppie, Cor en Loes, volgden Caro's voorbeeld.

Maggie, boven alles uit riep:

— Meisjes, wii rennen met open dak!

De gasten, luidruchtig en opgewonden door rumoer en muziek, riepen een: hiep-hiep-hoera!... op Henri's welzijn en wijnglazen werden flonkerend geheven dichtbij en in de verte.

Uriël ergerde zich aan de valsche opwinding, maar dronk toch een slok mee, op Papa's gezondheid.

Maggie viel krakeelend uit, naar haar broer Uriël:

— Ur, sok... grijp jij toch een Bols... Het buffet wacht je!...

Ook om Esther werd nu van allen kant joelend en jubelend geroepen. Ze wilde juist weer bescheiden wegduiken, de heerenkamer in.

De bibliotheek boven, liep leeg. Alle gasten drongen beneden tezaam in den groot en salon, rond Henri...

Heel hartelijk en óverbewogen, stapte juwelier Bonnet op Henri af. Hij sleepte zijn zwaar-geboezem-de, ietwat dom-verlegen vrouw mee door den rumoe-rigen kring. Ze lachte als in een schrik en kirde toen wat serafijnsche klankjes uit, met de stem van een tienjarig meisje.

Bonnet, grauw-zwart van haar, met een mond als een spoelkom, was een woeste zaken-speculant. Hij had al overal gewoond. In Parijs, arm en rijk, in Antwerpen, rijk en arm, in Oostenrijk, arm en arm; ook in Amerika, zelfs jaren lang in het vóóroorlogsche Rusland. Hij leed, door een zweer, aan maagbloedingen. Soms moest hij maanden lang doodstil en afgezonderd liggen; zag hij bleek als een sidderrog. Don weer verscheen hij onthutsend, gelijk de blozende gezondheid zelve.

Vandaag verscheen mevrouw Bonnet in vollen luister. Ze blonk en flikkerde van diamant. Om den dikken, meelblanken hals trilde een paarlen collier, ijdel van gloed. Aan de vingers flonkerden zware ringen. In de ooren schommelden zwierige bellen, vurige pendeloques. Maar mevrouw Bonnet ,,bezat" haar ,,eigendom" eigenlijk nooit! Want plotseling