Het Volk God's, van Armen en Rijken

:453

jij bent de jeugd...... je bent zoo jong als wij! Wij

nemen samen ae gevaarlijke bocht! Vadertje-lief... daar ga je!...

De gasten lachten gul en gesmoord.

Nichtjes en neefjes riepen:

— Oom... daar ga je!

Maggie poogde het prachtige meisjesgezicht woeste, mannelijke trekkenvastheid te geven, toen ze aanhield:

— Jij bent de chicste, de lolligste, de beste vader die er geboren is onder de vaders!... Je bent, in één woord, ook als vader een gentleman!...

Haar brandend-zwarte oogen, waarin lichtend houtskool-poeder scheen gesprenkeld, tartten den verbluften kring. Bij ieder lohvoord keek ze spinnijdig. Ze wou eigenlijk al de bezoekers om haar heen beleedigen en omverschateren. Er stuiptrekte een daemonisch verlangen tot krenken in haar hooghartige pret. Maar achter vader zag ze Esther bleeker worden en den rooden glimp in naar blik ontgloeien. Onder een vlaag van zinnelijke tcederheid, begeerde ze haar trotsche moeder te omhelzen en gerust te stellen.

Toen viel Caro middenin, tikkend met de fijne vingertjes op de hooge eikenhouten lambriseering:

— Afkloppen... de honderd Papa!... En we hebben ons vast voorgenomen... geen deftigheid. Alles echt gezellig vanavond... alles oer,... daverend!...

Ook Eg nipte mee. De klare oogen fonkelden. Ze snauwde half naar Henri:

— Dat is knal... de ouwemannenhemel in Papa!...

Plots stompte ze bruusk haar Duitsche gouvernante

in de zij. De gouvernante kreet en struikelde tegen een gebeeldhouwden stoel, waarvan het zittingweefsel gloeide als een bloembed. Fel hoonde opstandige Eg haar koude drukte. Zoo een klier... bah!...

René, de commissionnair, sprak er smonselend en geniepig tot zijn vrouw schande van. Zoo een ongemanierde vrijpostigheid, zoo iets onbeschaamds ging toch té ver!

Caro drong op, lachte aanhalig-lief, — de heerlijke oogen phosphoriseerden, — tegen ״haar" medischen professor Kooy en gaf Henri een flinken zoen.