Het Volk God's, van Armen en Rijken

:452

Dames en heeren bogen als zotte, grinnikende poppen en prevelden beknelde beleefdheaens naar elkaar.

Luimzieke, grillige Maggie negeerde alle deftigheid en sloeg telkens tergend, ruiten van fatsoen en conventie in, met baldadige scherts. Haar lachje hinnikte nerveus door den salon. Ze werkte aanstekelijk op al de jongelui, op haar neven en nichten; op kinderen van Henri's broers en zelfs op een fattig gekje, Georges, eenigen zoon van Henri's zuster Annie, getrouwd met den rijken juwelier Lindeman, vriend van Moro. Onbehoorlijk-luid schreeuwde snobje Georges iets boven het heele gezelschap uit...

— Denderend!...... kreet Maggie terug naar het

onstandvastige, neeflijke fatje, een jongeling dien ze, als kwalsnobje, hartgrondig verachtte, nu hij waande haar te kunnen aanmoedigen.

Amusant mispunt, zoet als een melkreep! Zóó-om-weg-te-iuizen! Net een kleurvlek!... Ze wou hem wel eens ontmoeten in een rijbroek met hooge laarsjes en kuitkramp!...

Met een klein, vliesfijn glas port kwam Maggie onstuimig op papa Henri af. Ze verdrong lomp zelfs professor Kooy, beroemd Joodsch medicus, die even, vreemd-glimlachend om dat geëxalteerde, ver-ameri-kaniseerde meisje, boos den bril liet flikkeren.

— Vadertje-lief... op je welzijn!

Maggie's hooge jongensstem trilde. Een beetje ontroerd en opgewonden voelde zij zich toch. Vader was zoo een dot. Bah!... Neep even een vlaag verdriet om blonden Jaap?... Och, die vervelende kwast, bij een wedren opgescharreld, charme-leverancier. Openbare geeseling verdiende hij!...

Haar bobby-kopje zwenkte snel op het nekje. Ineen keek ze weer uitdagend den kring rond. Zij nerveus en verdriet? Haar dansvoeten klakkerden op den naakten parketvloer, langs de zware tapijten.

Henri lachte een beetje benard naar zijn lieveling, uit angst voor Maggie's vrijmoedige taal, in tegenwoordigheid van zoovelen.

— We klinken niet meer, vadertje... De jeugd wil niet meer klinken. Dat is allemaal kattentrots!... En