:451
Freudiaansche kuur! Want ook zóó iets van hypnoïde..
Gedistingeerde en omzichtige Robert van Nien-huizen, stelde nu onbekende gasten elkaar voor. Robert ging een heele rij langs, met omhooggerichten blik. Mevrouw Rozenheim durfde hij nauwelijks in de nachtdonkere oogen kijken. Van Nienhuizen aanbad haar aristocratische, Spaansche schoonheid. Hij voelde zich heel bedremmeld in Esther's bijzijn en verbleekte altijd éven, wanneer zij tot hem sprak. Maar déze bezoekers... fabriekswaar der natuur!
Robert's blonde kuif viel telkens op de sluike haren neer en om zijn strakken mond, doolde een verbeten smaadlachje. Afgemeten, correct sprak hij, zacht, en het meest met Amerikaansche gasten. Die hielden van zijn voorname rust en zelfvertrouwen.
Mister Bolton spotte lichtelijk met Robert's onfees-telijken ernst. Hij wóóg zijn keurige afgemetenheid. Een ietsje meer bukken en hij viel voorover......
De vrouw van Mister Forster, met een gelaatskleur van bakkersdeeg, vroeg hem dringend, of hij hun ,,Lincoln" niet ietwat vond slingeren? Ze bekeek den blonden, stijven Robert scherp, hard. Een huilebalk-trek jeukte om zijn mond. Bokste hij veel? Robert schoot, hoogst-welvoegelijk, in een stram lachje. Voor het eerst dat hij lachte. Hij vond het nogal vaak gebeuren, voor iemand die nooit lachte. Mevrouw Forster begreep dit stroeve, beknelde lachen niet. Laconiek draaide zij zich om naar Uriël. Zij was sober-rijk gekleed. Ze ruischte zacht naderbij. Ook Uriël bekeek ze scherp. Een Jack London-figuur. Fashionable... Hém vroeg ze naar schilderijen-musea en naar duur, antiek porcelein. Toen vertelde ze, heel hevig-emotioneel, als globetrotster, van haar zwerven door Haïti... Daar waren kerels van zes voet! In Haïti rook alles naar kaneel... Morbide, morbide!... Maar de natuur was er ongerept, zóó van Onzen Lieven Heer!...
Robert's flauw-lichte oogen vlamden even óp, toen hij Professor Kooy, met joviale drukte, op Henri zag afstappen. Professor kwam maar één oogenblik, zóó van het ziekenhuis...