Het Volk God's, van Armen en Rijken

:450

critisch kijkje in de beneden-eetzaal. Snel keurde zij tafel-versieringen. Bloemen geurden er zwaar en loom. Wijd liet ze de achterbalcon-deuren openen en de markiezen dieper uitzakken. Een heete zoelte woei naar binnen. Zestig menschen... Even duizelde ze!

Leo liep neuriënd voorbij:

II veut vivre somnambule!......

— Wat zeg je?... vroeg zijn moeder schuw.

— Studeer een speech in, op woorden van Rimbaud! Of hoort u liever Rubaiyat... ״Nooit zag ik een die weer kwam van de reis"?...

Esther huiverde van deze wrange ironie, op Henri's feestdag. Ze dacht gejaagd aan Judith... die was ook nooit weergekomen. Zou Henri er vandaag om denken, om wroegen? Hij vermoffelde altijd iéder zelfverwijt.

Buiten openden Hans, Henri's lenige chauffeur, en de helper, de voor- en weer wegrijdende auto's en plaatsten de wachtende wagens langs het trottoir. De hall stond nog vol gasten. De garderobe-meisjes konden niet snel genoeg helpen, onder het dwarse gemopper van weerspannigen Hendrik, die zich tóch van zijn plaats voelde gedrongen door het jeugd-personeel. Allen ploeterden op zijn parkeerterrein......

Zijn uitgezakte mond smoorde drenzend, vloeken en verwenschingen naar den jongen huisknecht en de twee chauffeurs. Vooral Hans hekelde hij als een duldeloozen indringer.

Toen Esther even terzijde naar hem gluurde, heesch hij zich tegen heug en meug, weer stram in fatsoen.

Genoodigden gingen eerst naar den grooten salon, naar jarigen Henri, die van alle kanten gefeliciteerd werd en met hoofsche voorkomendheid de dames tegemoet trad.

Mr. Leo's ceremoniemeesterschap had al wreedelijk het loodje gelegd. Hij hunkerde, — hij hunkeren? — weer naar zijn oud-studiegenooten, naar whiskey en champie; naar zijn White Star en Cachet Oranje... De smocking knelde hem even eerzuchtig onder den arm. Hij schrok. Zou hij dikker worden? Ay, liever een horrelvoet. Dan überhaupt dadelijk een verscherpt-