Het Volk God's, van Armen en Rijken

:449

rikanen, verloren onder haar betoovering, hun nationale gedachte, hun debatlust over prohibitie, over ״drogen" en „natten", en hun begeerte naar een maximumsnelheid. De heeren voelden zich allen ermee vereerd. Eén Yankee bewonderde haar zoo argeloos-open met den blik, dat Esther lichtelijk kleurde. Ze geleek weer een oudere zuster van haar dochter Maggie. Maggie zelve, in al haar jongensachtige woestheid, keek toch telkens bezinnend en verbaasd: naar Esther. Wat was haar moeder toch mooi, fier en gracieus. En zoo gek-jong! En hoe fijn-trots heesch ze het prachtkopje op den slanken brunette-hals. En hoe schoon lijnde de kleine, rechte Artemis-neus.

Kwetsend-onverschillig vroeg haar jongste dochter Eg, mevrouw Rozenheim iets en geheel beheerscht-terugwijzend, zonder overijling, antwoordde zij, al fonkelde één tel de blik woést op. Eg, met een ruk van het hoofd, holde weg en greep in de vaart bonbon's.

— Zalig, gewoonweg!... kreet Eg en ze zoog in den blinde.

Tusschen de talrijke bedienden ging Esther door, met een rustig, fijn gebaar, een wenk, een fluisterwoord. Onder een aristocratisch bewegen van de aan-biddelijk-fijne handjes herstelde ze, vol tact, een fout en ook met haar vrouwelijk personeel sprak ze vlug en stil, zonder drilwoord of zenuwachtig bevel.

Hendrik, de oudste, grijsgebakkebaarde huisknecht stond in de hall, koppig, stram, hardnekkig, met rood-nijdig gezicht. Hij geleek een afgejakkerde, oneerbiedige museumknecht-op-pensioen. Hij leidde bloedverwanten, gasten en bezoekers die niet bleven dineeren, stroef naar de garderobe. Hij wilde zijn plaats niet afstaan aan den jongeren collega, al had deze een gladgeschoren huisknechten-bakkes. Verzet perste om zijn breed-uitgezakten, ouden mond. Zijn ,,baas", mijnheer Henri, en juffrouw Maggie hadden het zelf goedgevonden dat hij bleef. Straks zou Esther, zonder hem te kwetsen, wel ingrijpen; zacht, wanneer het moest. Want het weerbarstigste menschengezicht wist Mevrouw nóg genegen te ontplooien. Ook nam Esther telkens heel vluchtig, een

Van armen en rijken 29