Het Volk God's, van Armen en Rijken

:448

renden claxon. Dan sprong de duivel op de treeplank en de motor ronkte als een dronken knip... Of wilde ze toch nog liever een eigen Cadillacie? Mocht ze meerijden met de geleerde Prinses Juliana... Maar pas op het kruipend gedierte, dat over de rijwegen waggelt!

Eg's goudkristaloogen fonkelden, onder Leo's fnuikende scherts. En plots lachte haar fijn mondje allerliefst; besefte ze haar dwaze aanstellerij en bekrompen giftigheid. Onder dit bewustzijn kreeg Eg's fijngelijnd en mooi gezichtje een uitdrukking van schuchtere, kuische verlegenneid; werden de kristal-klare oogen even licht-vochtig omfloerst en innig-aan • trekkelijk-bedeesd. Haar verborgen zieleglans.

In de heerenkamer, nabij den salon, maar ook in de bibliotheek en rookkamer boven, klonken al luidere stemmen.

Esther onderhield telkens andere gasten. Ze sprak zoo rustig vreemde talen. Altijd met een zachte aarzeling tusschen de woorden, die zoo bekoorde. Het roodachtige schijnsel in haar oogen scheen vandaag gedoofd, al blonken ze Spaansch-gouddonker en diep. Esther dook dan hier, dan daar op; toch vreesde ze onder elke groep vrienden of kennissen, ergens het brandnetelig sarcasme van haar zoon Leo. Tusschen alle groen stond hij in, als een galg tegen een zonnelucht. Voor Leo was zij bijwijlen bang, echt bang. Hij zwelgde in zijn woordmacht. Hij verkronkelde en misvormde ieder ding, met pijnigende kwelzucht. En onder de jeugd brandde zijn spot na als zwarte laster. O, als hij Uriël maar spaarde! Het éénige kind dat haar verborgen verdriet had getast...

Boven de meeste vrouwen en meisjes, rees Esther uit, rank en vlug. Het heerlijk-bruine, korte haar golfde glanzend en natuurlijk, — al geleek het kapperskunst, — om het reine ovaal van haar levend-schoon en spiritueel gezicht.

De mannen adoreerden mevrouw Rozenheim smon-selend of in stilte, en hunkerden naar de lieftallige genade van haar glimlach. Zelfs puriteinsch-afge-stempelde, magazine- en short-story-verslindende Ame-