Het Volk God's, van Armen en Rijken

:445

Ze ademde heel jachtig. Haar oogen brandden en zinnend ontstak ze een cigaret.

— Hans is een duivel aan het rad... Zoo roekeloos als een kraai!...

Een lachgejubel klonk verbijsterd op, terwijl ze verder ging:

— Maar hij waagt er gewoonweg zijn vrouw en zijn drieling aan!

Leo reageerde:

— En zoo een vrouwtje wil niet eens echtscheiding!

Maggie vertelde snaaks, rap, kort, geestig en plastisch, met hooge, doordringende jongensstem. Ze verhaalde zwierig van gas-geven, van terugkoppelen en overschakelen. Ze was verzot op de heele techniek van het automobilisme en op motor-constructies. Dan een en al stuwend en fonkelend leven; dan plots zonk zij om, traag, loom, droomerig en keek Maggie met afgewenden blik, heelemaal opzij... Haar prachtig gitzwart en van jeugd stralend bobby-kopje wendde zich soms verbluffend-snel op den fijnen nek, linksrechts, rechts-links. Het vurig, met lippenstift bestreken mondje scheen de woorden als van kersen-steeltjes af te bijten. Zoo vlijm, fel, kort klonken Maggie's zinnetjes, telkens onderbroken door een scherp-hinnikend lachje.

Caro en Eg vernaalden méé; werkten komische bijzonderheden uit.

Een aangehuwde tante, die met de jeugd ״dweepte", klapte in de handen. Haar oogen glansden dof als vaal fluweel.

Caro, wonderlijk rijzig, de blanke armen half ontbloot en stralend-bekoorlijk in haar geelgroen-gebloemd, zijden zomerjaponnetje, sprak met ongewoon-coquetten zwier, verloor haar gansche „ongenaakbaarheid". Ze was opgewonden en vol praatdrang. Psycho-neurose... schimpte Leo. Haar goud-nevelige oogen schitterden zoo fel en zengend, dat Jonkheer Hereira wél luisterde naar Maggie, maar alleen minzieke aandacht had voor koel-trotsche Caro.

Leo, de eeuwige student, plaagde... voor het uitwerken van zijn differentieel-diagnose. Of medisch