Het Volk God's, van Armen en Rijken

:444

Zij was nou eenmaal geen stijldame, geen aristocrate, geen Suasso y Arias da Silva, als Mama. In haar brandde heviger, vader's bloed. Maar eigenlijk bleek Jaap woedend, omdat Maggie vier uur bij kapper en manicuur had zoek gebracht, terwijl de Edelachtbare te wachten stond... Maggie echter liet zich geen wetten stellen. De Hooge Raad der Nederlanden had dienaangaande überhaupt ״opzet-tot-de-daad" geconstateerd,... galmde Leo. Maggie stikte half van toorn. De kleine voetjes trampelden en één vaas-slank danseressen-beentje schopte in de lucht. Zoo een geleerd kreng, die Leo!

Jonkheer Hereira zwierf om ,,ongenaakbare" Caro. bekorende Asschepoester-met-het-carbolluchtje......

Voor Maggie een heerlijke kwel-gelegenheid, om medisch zusje met-het-gasthuis-geurtje op stang te jagen, te beangstigen en zichzelf tartend te misdragen! Oer! Maggie voelde geen zier voor den aristocra-tischen, killen grijs-oog, al reed hij goed paard en schermde hij nog beter en al verborg hij achter stijve vormelijkheid, zijn athletische schijfwerpers-gestalte. Maar ze plaagde klagelijke Caro ermee en maakte, uit zinneloozen overlust, graag iederen man op zich verliefd. Dien Jonkheer het eerst. Wijl hij zoo kwijlerig-minziek keek naar Caro's vragende maagdenoogen. Zoo iets kon Maggie niet verdragen. Het lokken gaf haar satisfactie, terwijl ze voor ae resultaten steenkoud bleef. Want haar begeerlijke schoonheid was Maggie zich fel bewust, bij ieder harer uitdagende en tartend-trippelende woorden.

Ze vertelde Jonkheer Hereira, quasi-onachtzaam, een opgeschroefd-verzonnen reis-avontuur met Leo's wagen. Engelsch sprak Maggie, voor de vele Ameri-kaansche gasten; verrukkelijk rijp en vol écht-Yan-kee'sche klankwringingen en smijdige tongval-om-gooiïngen.

Maggie, — ze bestuurde haar eigen „Torpedo" roekeloos, — verheerlijkte plotseling onbeschaamd vader's jeugdigen chauffeur, die krankzinnigste snelheid eerst als een stillende sensatie onderging, wanneer hij juffrouw Maggie reed.