Het Volk God's, van Armen en Rijken

:443

Ondanks haar éven knagend verdriet, bleef mevrouw Rozenheim hoffelijk en beminlijk en waakte zij kiesch-aandachtvol over haar gasten. Maar vooral hoopte zij dat, — ondanks al zijn diplomatie in zaken en omgang-met-cliënten, — de, toch kinderlijk-inpalmende Henri, van haar stilte en verstrooidheid niets merken zou. Ook nu weer moest haar schijn redden! Haar gracieuze handjes perste ze telkens tegen de slapen, als om iets weg te drukken. In haar gebloemde crëpe-Georgette-japon met het matig-lage décolleté, geleek ze weer een oudere zuster van onberekenbare Maggie. Haar uiterst-teer, rein-lief brunette-gelaat, nog meisjesachtig-fijn en gaaf van teint, verdrong het even droeve van haar blik.

De jongste huisknecht kwam Leo onderdanig aan zijn particuliere telefoon roepen.

— Wie?

Huisknecht aarzelde; zweeg.

— Begrijp!... Ik bén er niet!

Onder leiding van een Ober werden, met behulp van Esther's personeel, aperitiefs rondgediend, goud-witte port, Italiaansche en Fransche vermouth en dry-sec-sherry.

Een warrelende stemmen-volte klonk óp tusschen brandend-uitlaaiende pret-gesprekken der jeugd.

Maggie, in een veldbouquetachtig, mousselinen avondtoiletje, doorschijnend als een aronskelk-in-zon, het gloedzwarte, korte haar fladderend bij elke snel-hartstochtelijke beweging, flirtte met Jonkheer Hereira d'Ancona. Het lokkende bloed dat altijd sprak. Haar ontbloote armen geleken blanke, mollige spangen. Ze had haar goudblonden Jaap, eersteklas-tuffer en rijken luiwammes, weer de bons gegeven. Al bijna officieel verloofd! Maggie dweepte met de mogelijkheid: zij, donkere Jodin, met goudharige krufie-bollen van kinderen. Ze zag zich, mal-sentimenteel, al baby-kloertjes koopen. Plots... weg! Die jaloersche zeur ook! Toch, zoo goed als geen heugenis meer aan hem. Om een rose toile blousje was een scheldpartij, een dolle driftbui losgebroken. Stónd haar heel ordinair, beweerde Jaap. Eigenzinnige, nukkige Maggie fel...