Het Volk God's, van Armen en Rijken

:442

smoorde, verborgen onrust in hem over Robert van Nienhuizen, die zoo zonderling Moro's laaghartige sluwheid te verontschuldigen waagde. Henri's heerschzuchtige, maar overstelpend-gulle en toeschietelijke aard, werd altijd wroetend gekweld door bedrog, misleiding en trouweloosheid.

Het geleek een formeel feest, Henri's jaardag. Maar ook allerlei gebeurtenissen van de kinderen en het gezin, werden méé herdacht. Alleréérst Henri's hooge en eervolle onderscheiding van de Fransche Regeering, voor bewezen diensten aan land en volk. Veel familie, cliënten, vrienden, goede kennissen zouden aanzitten.

Uriël Rozenheim, slank, bleek, stond stil-bezorgd naast zijn moeder in de heeren-kamer.

Hij geleek uiterlijk soms wonderlijk op knappen vader Henri. Maar in Uriël's oogen donkerde schuwe zwaarmoedigheid. Hij glimlachte om Henri's air: ,,ridder van de zon". Hij glimlachte om Leo's vermetele ceremoniemeester-spelerij, om zijn oratorischen advocaten-bluf enzijn sluw-juridische zinswendingen, terwijl de Meester deed, alsof broer Uriël heelemaal niet bestond. Bah, wat een dandy; wat een ruggegraat-looze snob, met zijn koud-ironisch, blankgeschoren bakkes en zijn wulpsch odeurtje!...

Mr. Leo stapte juist weer binnen. Boven zou de journalist-satyricus wel den boel op stelten houden... Hij gaapte...

— Vervelend... qua talis!

Mevrouw Rozenheim staarde verstrooid en strak rond. Want haar man's verjaardag was ook die van Judith Hereira, van zijn zuster geweest. Ze vond het een beetje mal, sentimenteel, erg overdreven zelfs. Judith's dood lag al zoo ver in het verleden en toch, gek... ieder jaar, als Henri zijn geboortedag herdacht zag zij de lieve Judith weer. Henri had er ook, vóór Judith s overlijden, — toen ze nog „goed" waren, — dikwijls innig-opgewekt van verteld. Hoe dié dubbele jaardag thuis altijd extra gevierd was geworden door zijn goeden vader Sallie Rozenheim en zijn zachte moeder, die altijd in de schaduw der dingen leefde.