Het Volk God's, van Armen en Rijken

:441

— Maar laat u het onschuldige Amerikaantje

Tilden dan vooral een woord meespreken...... En

Cochet, mevrouwtje, en al de netspelers... Het racket is hun tong... het is hun hoofd!...

— En Helen!... Ze zweeft... Wat 'n slag!

Het eene gesprek oversprong het andere. Slanke

lijn, wéér lange rokken, dansen, Lindsey...... o, die

afgrijselijke Lindsey... o, die verrukkelijke Lindsey... Vliegeniers kregen pluimen en Mussolini verscheen met zijn Napoleon-de׳Eerste-oogen...

Het ging, snaterend, hard tegen hard...

Leo genoot, roerde verwarrend en verbijsterend in de conversatie-malligheden. Hij bespotte het bucolieke heimwee van een Christelijke rein-leven-studente, — ééns muurbloempje als lustrumdame, — hartsvriendin van raadselachtige Caro... Op Sinterklaas kreeg ze een nikkelen maan van hem cadeau!...

De pen-satyr grinnikte en beplukte onafgebroken, zijn rosse sik!...

— Braaf Leo, braaf!

Alles was braaf. Ook het arme kunstschilderesje, dat zich uit nood had opgehangen. Maar de dames negeerden dit gruwelijke, door snel over vacantie-reizen te spreken. Naar het buitenland? Naar Scheveningen? Groote autotochten?...

— Daverend, knal!... kreet Eg.

De rijkdom zwol van zomervacantie-genot; voelde veel voor een gemengde familiereis naar de Dolomieten, naar Mariënbad!...

— Braaf, braaf!... grinnikte de pen-satyricus.

En hij beplukte ironisch zijn mephistoiaansche sik.

Henri Rozenheim, heel groot en hooggerekt in de rok-taille, met dat jeugdig-zwierige van den Lebemann in ieder zijner bewegingen, uiterst correct gekleed, ontving alle gelukwenschen in den salon, met gevleid-beleefden glimlach en toepasselijk-geestig woord. Zijn mooie, éven geaffecteerde stem klonk als een zoete vioolstreek. Het wemelde van menschen uit alle kringen van Amsterdam, in Rozenheim's groot huis, en hij was er gelukkig om. Al knaagde er weer halfge