Het Volk God's, van Armen en Rijken

:430

Ook van de Gnomertijden vertelde Igmaniz; van den rouw en de smart die deze dagen juist voor vrome Joden te herdenken gaven.

Josua kende ze in eigen ziel, als treurzang. Maar hij telde, telde, want een goede Jood moest altijd zijn dagen tellen. Tot hij de Sheloschet jemé hagbala naderde: de drie dagen der Omheining. Dan zonken rouw en verdriet weg...

En Igmaniz tegenover hem, sprak zacht en zoet van het boek Ruth, aat zij op den tweeden dag van Sja-boenaoth zouden hooren, en van alom-eindeloos leven.

Rebecca sloop dichterbij, uit het keukentje, op haar teenen. Zoo mooi had ze nog nooit dit stille verhaal van liefde en overgave gehoord.

Igmaniz' stem klonk, alsof er een licht uit straalde. Dat was zoo vreemd voor Rebecca. Hij sprak toch. Hoe kwam het nu dat ze juist iets zag?...

De Galiciër verhaalde van Ruth en Orpha, en ook tante Truddie verslonk; keek verstomd en parmantig tegelijk. Ze kón niet meer roddelen.

Rebecca werd diep gegrepen door Ruth's deemoedigheid en standvastige liefde. Als dat al een Moabietische vermocht, uit trouw aan haar gestorven man, wat moest een geboren Jodin dan niet doen van godvruchtigheid, uit trouw aan ras, natie en ouders?...

En ook de oude Naomi gaf Igmaniz, met zijn bevend-ontroerde stem, vluchtig gestalte en lijn. Heidensche tegenover Hebreeuwsche vrouw; beiden diépe zielen...

Rebecca mijmerde na, haar heimwee-droom, Ruth's woorden: Waar gij vernacht, vernacht ik. Uw God is mijn God, uw Volk mijn Volk...

Rouw en somberte van de Gnomertijden verdwenen. Rebecca zag alleen bloemen, zomerlicht van het Wekenfeest, de Joodsche Pinksteren. De dagen van den gerste-oogst ook in het zonnige Bethlehem, van Ruth.

Uit de Mischnah vertelde Igmaniz over den Eenigen God, op Sinaï geopenbaard. Josua leefde in een bovenaardsch geluk. Alles werd hem nu verheerlijkende hymne en gebed.

Gnomer: de tijd die er verloopt van den tweeden Paasch-dag tot het ingaan van Sjaboengoth: Joodsche Pinksteren.