Het Volk God's, van Armen en Rijken

:431

Zacht stamelde Josua in zichzelf:

— De morgen wordt licht... Jom Hadien!...

Dien avond keek Igmaniz Rebecca lang en kalm

aan, toen ze thee kwam brengen. Hij zag haar lieve handen lichtelijk beven onder zijn teeder-smeekelijken blik...

III.

Op een blakerenden Juni-middag, na Sjaboengoth, kwam hevig-opgewonden en hijgend Salomon Hereira bij zijn broer Josua oploopen. Oom's groote, donkere oogen sperden wijd-angstig.

Josua vóór het open raam, ontstelde, wreef onrustig de duimen en stotterde klankloos:

— Bos dias!

— Digo mesmo,... mompelde Salomon gesmoord terug.

Rebecca staarde heimwee-ziek naar het portret van haar moeder, tegen het schaduwachtige rechter-muurtje, maar vroeg niets.

Onmiddellijk zag Josua, dat er iets gaande, dat Salomon heelemaal ״overstuur" was.

Josua's bleek-mager gezicht vertrok nerveus. Droo-merig keek Hereira het venster uit, de smalle, daverende Hoogstraat in, met haar krielende winkeldrukte.

Toen, als bij ingeving, naar de lichtende wijzerplaat van den Zuidertoren, die blonk gelijk een rad van vuur. Hij luisterde naar broer Monne, die weer op adem geraakte. Josua's lippen trilden.

De balkenzolder van het lage kamertje drukte hem op de benauwde borst. Heen en weer verschoof Hereira zijn rood kalotje en hij kraste met den scherpen nagel in zijn zwart-zacht ringbaardje... God. God, waarom rookte toch zoo zwaar het zoutevischwinkeltje ónder zijn woning? En wat stonk het maïm van de Raamgracht...

Salomon's stem beierde, maar ook klonk er ontdaanheid in. Tegen het lage mahoniehouten penantkastje leunde hij, met zijn elleboog op een geel, broos deeltje van „De Kandelaar des Lichts en haar Zeven Heilige Lampen".

Jom Hadien: Dag des Gerichts. — Bos dias: goeden dag״ (Port.] — Digo mesmo: van hetzefde. — Maïm: water.