Het Volk God's, van Armen en Rijken

:419

'n Negosietje ...schroonheid bij geld... addesjim!... Vader, hoor je? 'n Extra vastedag van Gedalja...

Een hoongelach schaterde.

— Morrege binne ze weer geschreje voor de goische wet!... Danse ze op de Bierkaai bij de Pijlsteeg! ...

Tante Truddie's scherp-groezelig snuitje verschrok, onder Moos' nijpend-loerende zwarte oogen. Ze voelde zich zwaar beleedigd.

— Nee... schroonheid an geleerdheid....... verbeterde Josua,' die met diepe ingenomenheid de stamelende verrukking van den jongen gaön, zoo kiesch,

zoo verlegen, zoo bescheiden, had opgemerkt......

Akiaay!

Argelooze Josua bestaarde dien Oost-Jood Igmaniz als een half wonder. Dat was nu ereis heelemaal een ménsch, voor den ironieloozen Josua. Die geleerde had iets in zijn oogen, iets van den hemel van Jeroe-sjalajim... Sjemabenie! Eindelijk hoorde Josua nou eens niks van voetballen, rennen, boksen, roeien en dansen! In dié nesjama was alles vroomheid en stilte. Aan die jeugdige ziel, — voelde hij, — nog éérder dan aan rebbe Herschel, zou hij kunnen vertellen waarom hij de Zuiderkerk zoo lief had; wat de klokketoren hem voor wonderlijke dingen vertelde, al klonk er nooit een nieuwe melodie van de speelton. Waarom de orgelmuziek hem altijd zoo beklemmend had getroffen, tusschen het geraas en geschreeuw van de buurt en waarom hij telkens geluksvisioenen kreeg bij zijn bidden. Zoo een jongen zou een zoon zijn geweest, die een eigen vader verstond, in vervoeringen en in heimwee naar den Eeuwige. Die zou hem niet morsigen Pottegies, mallen suffer en goole-mer geschimpt hebben!

Rebecca bleef zwijgen, verschoof nerveus het zwart-fluweelen bandje om haar fijnen hals en liep toen slank, licht-snel, als op een dans-rhythme, naar het keukentje terug.

Ze zag den drieëntwintigjarigen geleerden Igmaniz weer vóór zich. Teer, tenger, rank; zoo lang als zij zelve. Maar de oogen heel groot; één vlamlicht. Zoo

Geschreje: gescheiden. — Goische wet: Christen-wet, — Gaön: wijze. — Nesjama: ziel. — Goolemer: droomer.