Het Volk God's, van Armen en Rijken

:417

— Die Pollek, nöjanönee... die loopt 'r bij mit 'n geive... of ie zegge wil: ik spreek wel nege tale... asje wil tién!...

Luidruchtiger warrelde de herrie op, tegen Josua's ״bezienenswaardigheid" Rebecca. Maar Rebecca had geen lust, — geen „durf-koerage" schimpte Sem — meer om te antwoorden. Ze week uit naar het donkere keukentje. Rebecca dacht verward en zonderling lang aan dien schuwen, verlegen, geleerden jongeman met zijn groen-starenden Mik, aan dien Galiciër, onverwachts meegebracht door rebbe Herschel. Eigenlijk had ze zijn stem niet eens gehoord.

's Avonds kwam dwergelijke tante Truddie op-loopen, als konkelaarster uitgehongerd op nieuwtjes. Ze vreesde niet eens Sem Bullebak, Jan Splinter en Dirk Balk. Ze wou weten, weten, weten! Om Esther Aboab het naadje van de kous te kunnen vertellen, thuis, in de Moddermolensteeg. Ze wou praten, praten, tusschen het radio-rumoer der buren in. Haar glimnatte oogen waterden als beekjes. En haar kakelend kraakstemmetje klonk verwoed:

— Noh Bekkie, nóh... noh?... Zeg noh... hoe vin je'n'm?... Noh... de waarheid... néé, werachteresrot... de waarheid?... Noh?...

Rebecca, rank, zweeg, liep snel het keukentje in.

Snaterende tante Truddie wipte nichie Bekkie ieverig achterna. Haar oogjes zwommen van waterige glanzen. Ze kon maar niet genoeg krijgen van het feit, dat Igmaniz meegekomen was, die rijke, jonge Galiciër, een stuk gazaljade... Gazak Baruch! Die jonge, — wat zei ze? — was effectief om haar nichie, om Rebecca alleenig meegesjokt. Hij had haar nichie eens in de Snooge, op de schamele galerij, van verre gezien! Ja, om de buurt of om de menschen, was ie hier gekomme! Kê je zóó denke!... Niks as schoenelappers en aarepelekelders en stokvisch-huis-jes... fijne gewroese!

Rebecca knikte en betastte den teederen boog van haar schoongelijnde wenkbrauwtjes.

Tante Truddie's praatjes smeulden voort. Ze be-

Gèive: branie. — Gazaljade: gezelligheid. — Gewroese: gezelschap.

Van armen en rijken 27