Het Volk God's, van Armen en Rijken

4H

Igmaniz zweeg hardnekkig; bleef maar staren uit zijn vlamgroene, verbaasde oogen in de richting van het donkere keukentje.

Josua, die wel van Igmaniz gehoord had, begreep van zulk een geleerde eerst niets. Rebbe Herschel had hem wonderlijke dingen van den jongeman verteld. Hij was een sociaal aristocraat, een mysticus en een Jesaiaansch dichter... Dat hij de ״Zohar" uit zijn hoofd kende; dat hij een soort van Kabbalist was,

een soort van Chassidist....... allemaal woorden en

klanken waar Josua eigenlijk geen snars van begreep.

Maar rebbe Herschel, die iederen rampzalige een innig troostwoord bracht, verstond de menschenziel, de gefolterde en berouwzieke misschien het diepst... Dat wist Hereira onomstootelijk. Josua erkende intelligentie in dit fijne, bleeke, bruinbaardige gezicht, ^{11 1 1 T} ' !uchtere bedremme-

Den volgenden dag hoorden de jongens van de vroege, déftige visite.

Naakthalzige, havelooze, groote Sem jeukte een oor-bloedgezwelletje open en stampte van pijn. Even later bralde hij weer boosaardig en diktongig, om zijn ,,Ouwe" te hinderen, terwijl zijn wulpsche mond v/reed lachte:

— Noh... al dat vrome tuig!... Wat hè je an ze?...

Zegge hamotsi en vrete je brood op!...... Je ken

teugeswoordig geregeld de grachte dempe mit Weieerwaardes... nöjanönee!...

Josua's duimen duikelden...

— Ze speule allegaar Jan Klaasse, of het marionette of Sjineesche schrimme benne, op bruilof te,... nöjanönee!...... Ik verdien geen rooie plak...... Werach-

tereschrot...... ikke gaan ereis 'n kijkie neme in de

Nederlanse Bank, op n heilige feesdag!...

Josua, vóór het venster, knipperde schichtig de licht-grijze oogen, wreef de duimen al sneller over elkaar; drong de armen van zijn rieten kraakstoel uiteen en zweeg. Driftbedwongen keek hij óp naar den Zuidertoren. O, o, die baldadige rekels!... Zijn hart

Hamotsi: Begin van dankzegging, bij het eten van brood.