Het Volk God's, van Armen en Rijken

DERTIENDE HOOFDSTUK. I.

Rebbe Herschel glimlachte en bekeek zijn zware, morsige, naïeve schoenen.

Josua Hereira kraste zacht met één vingertop fijn in zijn ringbaardje en staarde naar den vijftigjarigen rabbijn, met een bijna heiligen eerbied. Sjema-benie,... zulk een vroom, hoog man in zijn opgedirkt, toch schamel woninkje, zoo-maar-ongegeneerd, op een door-de-weekschen dag, al 's morgens om elf uur!... Wat een kabot voor een kleinkramertje!

Hij verschoof zijn kalotje van voorhoofd naar kruin en blies.

Josua Hereira schaamde zich wel een beetje voor het Zanddwarsstraatsche vroegzomer-rumoer; voor het geronk en vrachtkarren-geraas van de woelige achterbuurt. Er gutsten zon en tooverachtige gloed over gevels aan d'overkant. Grauw-gebrokkelde lompenkelders en stoepleuningen glansden óp. Van de Raamgracht wiegelden boomkruinen als een zon-goud nest tuschen rotte kozijnen en vervuilden baksteen, de Dwarsstraat in.

Rebbe Herschel had zijn vroegeren élève, den jongen geleerden Igmaniz, een bruinbaardigen Galiciër, doch al van zijn prille jeugd in Holland en geheel Westersch-ge-Europeïseerd, meegebracht. Rabbijn Herschel was tóch op armenbezoek in het Ghetto, een paar dagen vóór Sjewoegnous. Hij had de vrome, onvermogende rasgenooten in hun morsige, sombere straatjes, onuitsprekelijk lief en hij beveiligde hen overal en altijd. In die argelooze achterbuurters, ervoer hij, leefde nog de ziel van het ongeschonden Jodendom. Bij hen klonk de smeekpsalm: Gij Eeuwige, mijn vreugd, mijn troost, mijn trots,... nog

Kabot: eer. — Sjewoegnous: Wekenfeest. — Sjaboengoth: idem; (Port), Sephardische uitspraak.