Het Volk God's, van Armen en Rijken

:410

die zoo ontzettend-lange werkeloosheidsperiode niet konden uithouden, zonder veel betere hulpmiddelen. Ze waren geen athleten als Markie Bougie, Bennie Noot en Soesie Groenteman, van vroeger jaren. Ook wees hij op het bestaande Belgische crisisfonds, waar juweliers zoo goed als arbeiders aan meededen.

Robert zweeg. Moro zweeg. Want aan de buitenindustrie en de, overal op het platteland verspreide nijverheid in België, had Moro ook deel. Zijn zaken in Antwerpen liet hij, langs alderlei omwegen en door tusschenpersonen, in commissie bedisselen tegen hongerloonen. En zelfs in Hanau en Idar, in Duitsch-land, knoeide hij met het laten maken van baguettes.

De eerste boekhouder kwam Robert halen. Het ontvangkantoor was stampvol wachtende menschen.

Van Nienhuizen ging, groette Moro heel snel.

Onverwachts diende Bongers mijnheer Siegfried Fontein aan. Bongers' helgroene, angstige oog en zochten den ouden juwelier en zijn smal-krom rugje boog diep in.

Jonas smoorde een vloek, schrok en verbleekte. Zijn kale schedel glom heftig. Half stamelend vroeg hij:

— Sieg... fried?...

Zijn zoon trad binnen, mager, grauw-bleek. De amerikaansche hoornen bril zwaar op de oogen gedrukt, fonkelde als een lens. Toen hij de heeren vluchtig gegroet had, vader Jonas met een koel handwuifje, stapte Siegfried apart op Henri aan...

— Ik moét u even spreken... dringend!

Allen stonden op. Jonas Fontein beefde. Een kramptrek trok zijn mond scheef.

Siegfried, zijn zoon, moest Henri ,,dringend" spreken, zonder dat hij wist waarom? Echt iets van Siegfried. Jonas begreep er niets van. Met een stoot poogde hij den wrikloozen ,,stoelifant" opzij te duwen.

In een hoekje vroeg Henri zacht:

— Over vader?

— Neen... over Moro.

Beiden knikten stil.