Het Volk God's, van Armen en Rijken

:407

verhouding tot ons!... Want al verdienden ze meer, aan wat een oneindig duurderen levensstandaard waren hun ontvangsten niet gekoppeld!

— Of course!... Maar toch géén Kaapsche tijd,... hield Fontein vol, terwijl hii met een blijdschaps-schok weer terugdacht aan zijn Paasch-vreugde en aan zijn oudje Evaline.

— Tot eindelijk het valuta-probleem opdook. Ja... ja,... toen bukten alle gehoornde koppen omlaag!... Eerst een bron van winsten voor den diamanthandel, door het speculatieve element, maar plotseling sloeg het om in zijn tegendeel. lederen dag werd het Fransche, Belgische, Duitsche geld wankeler van waarde. Débacle op débacle volgde. Toen brak de werkeloosheid uit. Van alle kanten val, somberte, dreiging en vernietiging; schrikkelijk! De reactie die ieder weldenkende verwachtte. Daarbij verpestten geslepen- en andere diamantvoorraden uit Sovjet Rusland aangevoerd, de markt. Er waren alweer onder juweliers en kooplieden, overtollige aasgieren, winsthyena's, bloedslurpers van slachtoffers. Versleten grap! Want de Russische diamanten bleken toch roofgoed, door de revolutionnairen verkregen na moord op Russische aristocratie...

Moro stond weer op, vergrauwd. Zijn oogleden trilden in zenuwdwang. Zijn hart... zijn hart!... Een hevige angst-onrust martelde hem; niet om het gebeurde, maar om den hoon, wanneer het geopenbaard werd. Hij wou weg. Het gesprek van die phraseurs en zotten begon te prangen. Het werd hem bang te moede. Aan alle soorten nartelooze en labiele knoeierijen had zijn winst-hongerige en vampyrische natuur navenant meegedaan. Hij voelde eigenlijk geen snars voor werkeloosheids-ellende en voor ״moord op aristocratie". Allemaal sentimenteel gedaas en geklier. Begreep Leo beter! Wat zei die toch altijd weer?... Qua talis!... Juist, juist,... qua talis!... Koop was koop, en winst, winst. Een ieder zette zijn eigen potje te kook, patroon en werkman. Maar Moro hunkerde naar gemoedsrust en kon ze nooit krijgen, hij, met zijn hartneurose en diabetes!...