Het Volk God's, van Armen en Rijken

:395

stop geheel ontredderd. Dagvaarding van het noodlot!......

Plots gistte een gedachte in Robert op. Kon hij, ééuwig-beweldadigde, zijn mogelijke fout nu herstellen? Kon hij wellicht opgewekten achterdocht, in zijn patroon teniet doen?

Hij zwenkte onmerkbaar met stem, gebaar en redeneering, naar het moment...

— Hoe sprong meneer Rozenheim voor hén, voor alle werklieden trouwens, niet in de bres? En ook meneer Moro, meneer van Beem en vele anderen, al deed meneer Siegfried Fontein aan deze ijdele, pathetische houding, — misschien wel traditie, — niet mee...

De stem van Robert klonk weer raadselachtig, verdekt.

— Dat liég je,... schreeuwde Jonas er wit-giftig tusschen, alsof hij verwacht had dat zoo iets gemeens komen zou... Jij bint teut... Vraag maar an Polejawek uit Antwerpen... an Joehasan uit Parijs en de heele wereld... fideel!...

Moro, van wrok en verbittering doorgloeid, sprong overeind maar werd wild teruggedrongen door juwelier Van Beem, die oprees in volle lengte. Zijn prachtige kinderoogen straalden hel:

— We vragen niet wie wél, wie niét geholpen heeft, meneer Robert... blijf delicaat alstublieft!...

Weer, voor de tweede maal in een uur, glimlachte vluchtig Van Nienhuizen. Grappig, deze Joodsche rijkaard, kinderlijk zelfingenomen tot in zijn bescheidenheid toe, zou hem aansporen ״delicaat" te blijven! Onbewogen ging hij voort:

— Ik was zelf pas zeventien, en toch heb ik alles haarfijn onthouden, meneer Van Beem! Ik... ik heb gezien, hoe meneer Henri, — meneer Henri zei hij... dat had Leo, die met zijn „lenteromannetje" open in de hand, toegespitst te luisteren stond, Robert nog nooit hooren zeggen,... verdachte verteedering, drama in de wereldgeschiedenis van „het" vak! — ...hoe meneer Rózenheim... herhaalde Robert, zich snel bezinnend,... hoe juist zijn patroon was onder het uitbreken van den oorlog. De menschen keken met dolle oogen. Golving,