Het Volk God's, van Armen en Rijken

:387

van tocht! Al die ruwe drift van Fontein en dat

stekelen van dien gluiperigen Leo. Bovendien.......

vechten tegen Henri was als het slaan op een bronzen deur... Wondde je alleen jezelf.

Leo overpeinsde naarstiglijk, of Jonas Fontein ook verre afstammeling kon zijn van De La Fontaine. Neen, zün neus was te lang, te krom en hij had geen dichterbloed, wel kramp in de aderen...

VIII.

Robert begreep van zijn patroon's zwenking niets. Hij kende Rozenheim, als een man die nooit een ander, zorgen en angsten van eigen bedrijf onthulde. Rozenheim walgde van alle persoonlijke klagerijen onder fabrikanten, handelaren en in werkgeverskringen. Robert kende Rozenheim, als een kerel van ijzer en staal, die zijn gevoelens over tegenslagen in affaires, voor derden geheel verzweeg en alle noodlottige ontsporingen streng verheimelijkte. Rozenheim, wist hij״ had tot principe: zég de buitenwereld nimmer iets van eigen zaken-onspoed. Niemand verschalkte gewelddadig, voorbeschikkingen. En nü, opgewonden, praatte hij zóó open, bijna kermend, in verband met stopzetten en productie-inkrimping, over malaise en afwezigheid van kooplust, over dreigende faillissementen en narigheid, waarin ook hijzelf betrokken stond. Onbegrijpelijk!

Was het een misleidende list, een sluipstreek van zijn patroon, om te voorkomen dat hij, Robert van Nienhuizen, zijn vijand Moro kon inlichten? Vermoedde Rozenheim toch iets van de dubbele rol, die Robert, de procuratiehouder, speelde tusschen Rozenheim en dien Moro? Had Robert mogelijk niet voldoende eerbieds-betoon volgehouden jegens Henri, onder het gesprek met de andere heeren? O, die gretige hunkeraar naar mare en naar erkenning! Hoe kon Robert van Nienhuizen, patroon Rozenheim haten in zijn liberaal-Joodsche grootmoedigheid en vezelvast idealisme. Trots vertoonde hij ieder, koepel en half-koepeltjes van zijn geestelijk huis. Waarom kreeg