Het Volk God's, van Armen en Rijken

:385

debacles liet slaan? Sprak zóó ontgoochelend Henri Rozenheim, de man die zich nooit uitte over persoonlijke malaise-toestanden, door het vak veroorzaakt? Sprak hij zoo prangend, zoo beangstigend-neerslachtig, op het moment dat er juist een groote opleving te verwachten viel, nu het nieuwe invoer-tarief in Amerika, misschien al over eenige maanden in werking kon treden, waardoor ruw en geslepen naar de hoogte zouden gaan en de vraag naar diamant misschien onstuimig kon worden?

— Onbegrijpelijk... onbegrijpelijk,... gromde en kreunde Jonas Fontein in zichzelf.

Hij voelde zijn gedachten en toekomstdroomen van hun kern beroofd. Nog heeter verachtte hij nu dien vervloekten duivel van een Moro, met zijn vilten tong.

Leo floot niet meer. Hij neuriede nu een bekend cabaret-liedje op een Berlijnschen Oweeër, dood-onverschillig, en schelde toen den buiten-portier:

— Frans, in mijn wagen, links, een liefelijk lenteromannetje; geel omslag, überhaupt... groote kop er op van een American-girl, met haar van stroo... Ligt tusschen paperassen...... Breng 't even hier, onmiddellijk!......

Wat had hij aan al dat ouwemannen-geleuter-op-Japansch-papier? Vooral nu Papa weer een ״punt-stand" uitwerken ging, met ,,vuur", en een welbespraaktheid toonde, die Leo verafschuwde. Gekerm van een protoplaste ziel!... Bijster oninteressant!

Ja, nu zag Jonas Fontein, man met kinderlijk geweten, het toch angstig-duidelijk. In Leo's plagende scherts broeide een wreede kiem van gemeenheid, misdadigheid. Neen, dat koele, tartende, ellendig-onverscnillige had Siegfried toch niet! Recht moest recht blijven... Zooals die jongen onlangs, aan tafel, bij zijn vijfenzeventigjarig feest had gesproken, na Dr. Prins, na Mr. Rozelaar, na rabbijn Herschel, was het geregeld om te grienen geweest. Eén bonk hartelijkheid, al flikkerde zijn bril nog zoo giftig! Maar hoe kon die opgeschoten piet van een Leo, die boy van de vlakte, die mouchverdraaier en besnuffelaar, die niks in en buiten de familie onbesmeurd liet, nou zingen en

Mouchverdraaier: dwarse redeneerder.

Van armen en rijken 25