Het Volk God's, van Armen en Rijken

:377

moedige jeugd zegt de ouders alles vierkant en onver-frommeld in het gezicht...

Moro pruttelde iets. Onverstoord vervolgde Leo:

— En eigenlijk alle ouderen!... Trouwens een écht behoorlijk, poëtisch ouderpaar wórdt geen ouderpaar. Want ze beminnen-en-sterven vóór dien tijd, gelijk het romantisch betaamt. Komkom... eerbied voor leeftijd

is flauwe conventie, infantiel gestamel, hysterie......

Lees maar Breuer...... Moet ik voor een ouden boef

óók eerbied hebben, Papa?... Ik moest eerbied hebben voor betéékenis en niét voor uren, dagen maanden, jaren......

— Maar,... gistte het in Henri.

— Eén oogenblik, Papa... Wind u alstublieft niet op... geen ,,ontlading" van gemoedstoestanden s.v.p.! Dat ordinair Mussolini'tje-spelen-onder-een-Italiaan-schen-zonnehoed verstaat tegenwoordig iedere cabaretclown... Zoo verliest ge ook uw dierbare populariteit, door een schuimende kloppartij met uw zoon om een

kroegbeer...... Zingt u dan liever, om u nuchter te

stemmen... één ootje, twee ootje, drie ootje, hups!...

Weer gesmoord-ariftig herhaalde Henri:

— Opwinden?... Mussolini'tje-spelen?... Ben je gek, jongen!...

Leo, kil weer:

— Nee Papa... plat gezwam, tusschen een ruikertje bloemen... Ik gek? Heelemaal geen symptoom van geestesstoornis!... De jeugd van heden eet kwadraten en analyseert alle auto-erotisme...

— Maar Leo, je arrogant optreden tegen meneer Fontein is ten hoogste grof, onbeschaamd, onduldbaar! Ik zei het je al vroeger... je mist alle betamelijkheid! Jij gaat over de schreef!...

— Papa, ik wou u wijzer hebben, überhaupt... Dat heroïsche ijlen... en deszelfs gevolgen...

■—■ Wijzer?... IJlen?...

— Ja wijzer! „Overmits mij docht" dat ik een mensch van mijn tijd ben... Meneer Fontein is er een van zijn tijd en ik ben niét zijn tutor honorarius!... Zoo naderen we het „Indifferenzpunkt" zonder ver-doovingsmiddelen... Welnu... aangezien het vonnis