Het Volk God's, van Armen en Rijken

:374

Leo boog, een weinig ironisch-diep, voor Jonas Fontein.

Er trok een giftige nervositeit in juwelier Jonas' gezicht. Om zijn groote, donkere driftoogen kropen rimpels. Hij groette strak terug en mompelde iets stugs tegen Emmanuel Moro, die deed alsof hij het vijande-lijk-nijdige van den ouden, dwarsen kwast niet merkte. Moro drukte Henri glimlacherig en óverhartelijk de hand. Ook collega Jonas groette hij, met een quasi luchtig-vriendschappelijk handwuifj e.

Henri's stem vibreerde met een beetje zelfbehaaelijk accent; uiterst gedistingeerd van dictie, sprak Henri:

—■ Meneer Fontein onderhield mij over den ouden tijd... Wat voor jou, Leo...

Leo, blank, bleek, heel slank en uiterst snobs, be-morrelde zijn pochette. Mr. Leo walgde van alle pathetische houdingen. Norsch spotte hij:

— Waarom juist voor mij reprochen en salvotien?... Is er voor de avant-garde, is er voor mijn teederen broeder Uriël bijvoorbeeld niets bij? Of voor Robert? Of voor Maggie of Caro?... Toch óók nog bevoegde en aanminnige jongelingen en meidelingen en maagden-in-de-rij, die niet graag in de strop van een romantische formule verstikken...

Plotseling, met knauw-haat en wrokwoede in de stem, viel Jonas uit naar Henri en Leo, maar bedoeld tegen Moro:

— Al die rijke versjwarstenarren van vroeger... zijn er noü nog. Emmes! Nou binne 't intrigante d'r bij!...

Mr. Leo lachte en stemde traag in:

— Mogelijk... Maar patriciërs zijn er weinig...

■—■ Petriciërs mit reseda-geur...... Had je vroeger

Marcel Zwartgaren motte kenne... 'n petriciër uit de Lepelstraat!... Zijn vader was gróót-sjnorrer vóór de stoep van de Neijesjoel... As de meisjes van 't Meijer-plein z'n blonde of rooie knevel op de brug van de Weesperstraat hebbe zien ankomme, begonne ze al op hol te slaan of narrisj te doen...

Leo Rozenheim had over den grof-juwelier Marcel Zwartgaren, van zijn vader en Jonas Fontein méér gehoord. Een opschepper, een boender, maar die heel

Versjwarstenarren: gekken. — Emmes: in waarheid. — Narrisj: mal.