Het Volk God's, van Armen en Rijken

:364

beenbrokken en in doodskramp verwrongen aangezichten. Ontklankte straatorgels alleen bleven te hooren en ransige oliestank dreef boven deze levenskermis. Maar Jonas was langzamerhand, van eigenwerkmaker opgeklommen tot een der belangrijkste juweliers van Amsterdam. Hij had zelf op den Kadijk een slijperij gekocht, waarin zijn personeel arbeidde. De nieuwe portier maakte hem een pikzwarten leeuwerik in een houten kooi'tje cadeau......

Ook vreemde bazen verhuurde hij nog onbezette molens.

Toen was Jonas Fontein's pret eerst begonnen.

Jaren na den Kaapschen tijd, na zijn gelukte speculatie, in Portugeezen en Brazilianen. Hij werkte zich in bij De Beer's Maatschappij en kocht zijn weke-lijksche shipment te Londen. Hij liet fün werk fabriceeren, ,,klein" door de Christen-werklieden. Ook Kimberley, Dutoitspan en Bullfonteyn. En hij verkocht met onverklaarbaren mazzel, zoo goed als de Polleekem, omdat hij nooit overvroeg. Beginsel ook van Henri Rozenheim. Onder de vele afgeleefde niks-kenners koos hij een stel puike arbeiders, die meer van een mokkie bruin hielden dan van jajimpies,... al vocht hij soms heftig met hen, om gulzige loonsver-hoogingen en organisaties. Zoo goed als andere werkgevers. Zelfs Chips-juweliers. Maar van Jonas Fontein hielden ze, omdat hij zoo menschelijk en zoo eenvoudig met ze omging; omdat hij hun sappelen zoo verstond en zoo mogelijk onderkruipers weerde. Er bleken met hem een aantal in den stroom opgeklommen, maar hoevelen niet teruggezonken? Hoeveel waren er niet gekanteld, in den roes bezwijmd en weer in de zuigkolk verdronken? Het was alles zoo vreemd gegaan. Heel het armetierige Ghetto in borreling en gisting; vijf hevige jaren lang, door een beetje diamantglans. Eén brand van weelde en verkwisting boven het stille Amsterdam. En ook te Antwerpen woedde de Gouden tijd.

Met stillen eerbied had Jonas Fontein opgekeken tegen de drie zoon's van een doodgewonen Ghetto-

Polleekem: Poolsche Joden. — Jajimpies: borrels.