Het Volk God's, van Armen en Rijken

:308

Henri aanbad zijn reine Esther. Zijn kinderen had hij zielslief. Naar zijn diepste gevoel werden zij door niet eene inversie gekweld. Ging tégen Esther's argwaan...... Maar de zaak moest steeds volmaakter,

machtiger en grooter, juist voor hun maatschappelijk aanzien. Met al zijn geld, zwoegde hij toch nog als een slaaf en niet alleen om naam te verhoogen en eerzucht te bevredigen. Dat zwoegen bleef zijn geestelijk genot. Luxe en comfort kon hij niet meer missen, maar ze begeleidden alleen Henri's ontembaren werkdrang en een steiler opvoering van zijn idealen als handelsman.

Slechts één ding bloedde in hem en vergalde soms al zijn vreugde en levenslust: de smeekelijke gedachte aan Judith, zijn zuster, de jagende angst-herinnering aan zijn weigering, tweeëntwintig jaar geleden, even vóór zij plotseling stierf in het kraambed. Er ontbrandde dan in Henri een spookachtige phantasie, zooals Japansche acteurs wel openbreken in een wreed, ontzettend lustenspel, de moms duivelsch van grimas en mimiek doorgroefd; dreigend-hallucinant de wisselende gestalten; waanzinnig van lach en oogen-vlamselen. Ën de tragiek ijl-duister als groene schaduwen, weggezogen in een groen vuur van den verslindenden achtergrond: den verstikkenden adem der dingen. Zoo, bij het denken aan Judith's rampzaligen dood, doorvrat hem een boosaardige smart, die zich-zelve en het hart van den noodlijdenden herinneraar ziek beet... Het was wondkoorts en tegelijk ontlading van het gekrenkte geweten, een klein-krimping onder wroeging en verdriet. Schoon hij ze in de diepste donkerte van zijn gemoed verborg en er met niemand, ook niet met Esther, over sprak. Een gekartelde, scherpe scherf die zijn ziel in-sneed, telkens als hij zich bewoog. Oneindig veel pijnlijker, dan de gedachte aan Robert van Nienhuizen's ondank en mogelijk verraad.

Broers Aaron en Abraham en nog lévende zuster Annie Lindeman-Rozenheim, had Henri door zijn invloed en macht, rijk gemaakt. Zijn oude, grommende, rheumatische vader Sallie kon nog juist de glorie van Henri's zich-ontplooiende handelsgrootheid zien