Het Volk God's, van Armen en Rijken

235

af. Dadelijk bezon Jonkers zich, want hij wist hoe stevig Hereira's knuisten neerbeuken konden.

Er lag een zotte eenzaamheid om stillen kant van Oudeschans en over hoogbeluikte vodden- en tabakspakhuizen. Winterkaal geboomte rekte zich somber-spichtig onder en om den Mallejaap, van boven leigrijs. Pakhuiskelders duisterden diep de Schans in en sleurden de stilte mee naar de diepte.

De Montelbaantoren, tegen open H en Lastagie, stond hoog in de winterlucht boven Oude Waal en binnenvaarten, die als troebel malachiet, singels en grachten instroomden.

Dwars door de gore beklemming van het nauw-stratige Ghetto, zwaaide met bocht en kromming de Oudeschans rivierachtig-wijd en frisch-tintelend uit. Wolkmollige stoom dampte tusschen schaduw-don-kere brugboogpoorten en jukken. Logge schuiten dobberden op het golfdriftige water, dat grauw en wild lichtte onder den traag-hangenden hemel. Treinen dreunden en booten basten van de Prins Hendrikkade hun zangerige seinen over d'oevers. Alzijds mistten blauwige floersen om uitspringende en inspringende gebouwen, aan den drukken kant van Oudeschans, waar hooge en schoon-getopte koopmanshuizen rezen. Van verre scheepswerven en dokken zong metalen hamerklank en tusschen geheimzinnige doolhoven van achtermuren en grillige bekappingen, ging een zich optastend buurtduister teloor. De hooge ophaalbrug van Prins Hendrikkade scheen te waggelen onder den triesten winterhemel. Dichterbij lag het grijssteenen bruggevaarte bij de Koningstraat waarachter halfge-sloopte Jonkerstraat en Ridderstraat, Oude Waal en Kromme Waal, Binnenkant en Kalkmarkt wegnevelden.

In het violetgrauwe verschiet van Handelskaai, schimden vaag-donkere scheepsrompen; rezen vaaglijk zichtbaar, sluiskranen, pijpen, masten, en kruiste snerpend het fijne lijnspel van takelagiën.

Mallejaap's doorluchtige torenspits versmolt grijs in grijs. Heel de naar teer riekende Oudeschans, met haar ijle verte, haar spherische en paarlmoerig-door-