Kunstenaarsleven, eerste deel

273

en bevend terugkrenkten in geprikkelde woede. Soms sleurden ze hem, in 'n vlaag van saam-uitbarstend verzet, de keuken uit. Maar dadelijk stormde ie weer in, nog feller, met 't schuim op z'n zenuwlach mond, raasde en schold opnieuw. — Ze bedrogen hem allemaal. Hiéruit bleek, dat koffie van 'n gulden pok voor 't personéél bestemd was. Wisten ze dan niet, dat zij maar van zestig cent 't pond mochten gebruiken ? En daaruit bleek, dat ze in de keuken dezelfde boter hadden genomen als bij mevrouw aan tafel. Zoo'n schunnige brutaliteit had ie nog nooit beleefd ! En met de thee was 't drie weken net zoo gegaan. Toen werd 't weer gewoon keukenthee ! Dachten ze soms op die manier hem arm te zuigen ? Hij zou ze striemen ! Plebejers dronken geen thee, geen koffie, geen room ! Waren ze nog niet tevreden met wat ze hadden ? Tuig was 't allemaal; ze gapten voor hun vrijers van de sigaren, van 't brood, van 't vleesch, van de visch, van de vruchten, van de groenten, van den wijn, van alles, alles ! Dat zoo'n sul als mevrouw niets zag, kon hij niet helpen. Maar hij zou ze drillen ! — Jullie boter van 'n gulden! Vreet stroop ! Ik heb van me leven wel niet anders gedaan!

De meisjes zwegen als 'n stomme kliek, beten zich op de lippen, sidderden van woede en schaamte. Ging z'n grove scherprechterij dan zoover, dat ie ze op het blanke aanrecht voorrekende, hoeveel er gebroken was, hoeveel ie af zou houden, dan barstten ze te zamen uit, oversnauwden hem met giftige woordmeppen, dat ie grauwbleek en met vreeselijke triloogen, zonder één aan te kijken, éven gebluft, stom bleef. Ze gilden dan om mevrouw, maar die kwam niet voor den dag uit schaamte en vernederingsgevoel. Soonbeek ondergroef haar gezag met z'n valsche vitterij. Ze schreide dan stil, boven op 'r zachte chaise-longue, maar hij ging voort met z'n stormende kritiek. Al wat intusschen de keuken inkwam, bekeek ie, onderzocht ie. Iedere bus werd ingeneusd en geen pan bleef op 'r plaats. Den groenteboer, den slager, den melkboer, den bakker, den kruidenier, hij wachtte ze 's morgens, 's avonds öp, hardnekkig, en hield ze aan. Ze sidderden, de menschen.

18