Kunstenaarsleven, eerste deel

272

dat niet voor ieder ding koopers te vinden waren, en dat ie zich op die manier kleintjes-aan ruïneerde !

't Gewirwar van al z'n zaken bijéén wekte soms zóó'n woeste, nerveuse gejaagdheid in z'n ziel, dat ie niet meer op z'n stoel kon blijven zitten. Dan vloog hem angst naar de keel, wilde wroeging om al 't vertrouwen dat hij nog schonk ; dan over de veiling-passie, die hem toch hevig benauwde, wijl hij die voelde als 'n macht, waarvan hij zich wel nooit los kon rukken. Daartusschen-in brandde z'n spijt weer over z'n eigen be-geerten-getemper, en 't smartelijk denken aan wat hij al niet weer voor nieuw goed had kunnen koopen, als ie zich niet zóó ongerust maakte om dien hartstocht. — De duivel hield 'n treurzang bij z'n stervende begeerten. Als 'n helsch oorgeblaas ruischte die zang in z'n bloed mèe, door z'n kop. Hij voelde gal bitteren op zijn dorre tong. — Z'n groote geld-schieterijen, z'n beredderen van de smerigste zaken gaven hem, na z'n veiling-vervoering, nooit meer die voldoening, dat breede genoegen, waarop ie 'n maand lang te gast kon gaan met z'n lekkerst-schrokkerige gedachten. De veiling-koopen prikkelden veel fijner, veel dieper z'n sjacher-verbeelden, kombineerden in alle varianten z'n macht, vergroeiden z'n nieuwsgierigheid tot 'n indringend vermogen. — Er duister-gloeide 'n geheimzinnige lokkerij in, die hij alleen zóó voelde en in de brandendste genietingen ömschepte. 't Was 'n offerande aan z'n dronken hartstochten, om ze te stillen, te verzadigen en ze daarmee te misleiden.

Dan kwamen eindelijk de dagen van beheersching en koopstilstand ; tijden, waarin hij z'n vrouw de huishoudboekjes uit de handen rukte, en woest, geprikkeld, naar de groote keuken holde, om te zien wat daar omging. Dan keek ie in 'n jacht de lijstjes na. Bemerkte hij, dat niet ieder dubbeltje kon verantwoord worden, dan bracht ie de poppen aan 't dansen, vloekte en raasde in ziedende drift, stampte van uitzinnigen toorn op de blanke keuken-steenen, schold en be-leedigde grof de keukenmeid, de werkmeiden, 't kindermeisje, 't heele personeel, dat ze huilden, en z'n menschen hem bleek